*Το "παλιό" περιεχόμενο θα το βρείτε στο κάτω μέρος της σελίδας.





Ποια από τις δύο power metal κυκλοφορίες προτιμάτε

;

Metal>Pop
Μερικές "μεταλλικές" επανεκτελέσεις γνωστών ποπ τραγουδιών, τις οποίες δεν πρέπει να χάσετε.
Κριτές τα αφτιά σας...

1. Machinae Supremacy - Gimme More (Britney Spears)


2. Alien Ant Farm - Smooth Criminal (Michael Jackson)


3. Seether - Careless Whisper (George Michael)


4. Dope - You Spin me Round (Like a Record) (Dead or Alive)


5. Firewind - Maniac (Michael Sembello)


6. Lillasyster - Umbrella (Rihanna)
 
7. Vanilla Sky - Umbrella (Rihanna)


8. Blowsight - Toxic (Britney Spears)


9. Children of Bodom - Oops! I Did It Again (Britney Spears)


10. Marilyn Manson - Tainted Love (Gloria Jones)


11. Bonfire - Sweet Home Alabama (Lynyrd Skynyrd)


12. Limp Bizkit - Faith (George Michael)


13. Lacuna Coil - Enjoy the Silence (Depeche Mode)


14. Out of your Mouth - Music (Madonna)


15. The Berzerker - All the Things She Said (t.A.T.u.)


16. Nightiwsh - Over the Hills and Far Away (Gary Moore)


17. Nevermore - Sound of Silence (Simon and Garfunkel)


18. Cradle Of Filth - Temptation (Heaven 17)


19. Murderdolls - White Wedding (Billy Idol)


20. Megaherz - Rock Me Amadeus (Falco)
Νέος σόλο δίσκος από τον Bob Katsionis
Ο ικανότατος πληκτράς και δεύτερος κιθαρίστας των Firewind ανακοίνωσε πως ετοιμάζει τέταρτο δίσκο! Θα ονομάζεται "Rest In Keys" και θα περιέχει 5 τραγούδια. Η τελευταία του κυκλοφορία ήταν ο "Noemon" (αρκετά πρωτότυπο όνομα βεβαίως), ο οποίος είναι πιθανώς ο καλύτερος σόλο δίσκος που έχω ακούσει ποτέ. Εκτός των υπέροχων Νεο-κλασικών μελωδιών, πρέπει να επισημάνω πως διακατέχεται από χιούμορ!

Πέραν του Μπάμπη, ο οποίος έχει αναλάβει κι εδώ τα πλήκτρα και την κιθάρα, ο Στέλιος Παύλου χειρίζεται τα τύμπανα, ενώ ο Γιώργος Ξυδάς παίζει μπάσσο.

Μπορείτε να ακούσετε ένα τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο στην επίσημη σελίδα Facebook του καλλιτέχνου.

Πού το παν οι Chevelle;
Alternative metal

Ο "Sci-fi Crimes" (2009) των Αμερικανών δεν ήταν ακριβώς ό,τι προσδοκούσαμε, αφού η ένταση ήταν μειωμένη κατά πολύ, σε σύγκριση με προηγούμενες κυκλοφορίες. Ωστόσο, ο δίσκος δεν παύει να ξεχυλίζει από όμορφες μελωδίες και στίχους, διατηρώντας υψηλά τον πήχη για το συγκρότημα.





Τα παραπάνω δύο κομμάτια θεωρώ πως αντιπροσωπεύουν τους Chevelle σε όλο τους μεγαλείο, αναδεικνύοντας τις φωνητικές, ενόργανες και συνθετικές ικανότητές των, χωρίς να είναι τα μόνα.

Προσφάτως όμως, έγινε μία ανακόνωση η οποία με εξέπληξε. Προφανώς, είναι χαροποιητικό το γεγονός ότι το συγκρότημα έχει μπει στη διαδικασία γραψίματος νέου υλικού. Όμως, συνοδεύτηκε από την αποκάλυψη ότι ο δίσκος μπορεί να είναι αποκλειστικά ακουστικός (!), η οποία κάνει τραγούδια όπως το παρακάτω να μοιάζουν με κοντινό αλλά ένδοξο παρελθόν, το οποίο μάλλον ποτέ δεν θα αναβιώσει.

The Fad, από τον "Venna Serra" (2007):


Αναμένεται να βγει μέσα στο 2011, πιθανώς την Άνοιξη. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον οι Chevelle να μην χάσουν κάθε ίχνος alternative metal που τους έχει απομείνει...
Firewind vs Grave Digger
Power metal

Δύο σπουδαία και ποιοτικά συγκροτήματα της power/speed metal κυκλοφόρησαν πρόσφατα νέο υλικό. Πρόκειται για τους Firewind (Days of Defiance) και των Grave Digger "The Clans Will Rise Again". Και οι δύο δίσκοι έχουν λάβει προς στιγμήν θετικές αξιολογήσεις (μπορείτε να διαβάσετε κριτική για τον πρώτον εδώ), οπότε σκέφτηκα ότι μια σύγκριση θα ήταν εφιτκή κι ενδιαφέρουσα.

Λοιπόν, τι πιστεύετε;
Μπορείτε να ψηφίσετε λίγο πιο πάνω.
Κριτική: Firewind - Days of Defiance - Απλά αριστουργηματικός
Power metal
  • Τίτλος: Days of Defiance
  • Καλλιτέχνης: Firewind
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 25/10/2010
Αξιολόγηση: 85%

Ένα βίντεο με δείγματα απ'όλα τα κομμάτια ήρκεσε για να με θέσει σε μια κατάσταση τεράστιας ανυπομονησίας, πιθανώς περισσότερην από κάθε άλλη φορά. Για να πω την αλήθεια, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από τους Firewind. Το "World on Fire", αν και δυναμικό τραγούδι, το οποίον αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα του συγκροτήματος, δεν ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο. Δεν θα μπορούσα να εκφράσω την ίδια άποψη και για το δεύτερο μονό ωστόσο, το "The Ark of Lies", το οποίον ανοίγει υπέροχα την νέα κυκλοφορία, με την ακουστικήν εισαγωγή και την καταιγίδα από άγρια riffs που έπεται αυτής. Γενικά, τα πρώτα τέσσερα τραγούδια είναι όλα στομφώδη και μάλλον τα καλύτερα. Αξιέπαινος είναι ο σωστός διαμοιρασμός των ρόλων. Ήδη γνωρίζουμε πόσο ικανός είναι ο κιθαρίστας Gus G. Ο ίδιος φαίνεται πως έχει αντιληφθεί τα καθήκοντά του και δεν προβαίνει σε υπερβολές για να το αποδεικνύει συνεχώς. Ακολουθώντας πάντα το αρχέγονο ρητό "παν μέτρον άριστον", ανεβάζει το επίπεδο του δίσκου απλά και μόνο με την φαντασία του. Την παράσταση κλέβει ο Apollo Papathanasio, αφήνοντας απλετομεγέθεις πινελιές μελωδίας σε κάθε πέρασμα της φωνής του. Εξίσου σημαντική είναι και η παρουσία του Bob Katsoni, πληκτρά, δευτέρου κιθαρίστα και υπευθύνου για την μίξη. Οι Firewind κάνουν αυτό το οποίο ξέρουν καλά: ενσαρκώνουν την μέταλ, η οποία ως ανέκαθεν συναισθηματικό μουσικό είδος, απαιτεί τουλάχιστον θυμό ή αγάπη για να αποκτήσει την δυναμικότητα που τής αρμόζει. Βέβαια, ο "Days of Defiance" δεν είναι απλά ένας "The Premonition 2", αφού το συγκρότημα τον πάει ένα βήμα παραπέρα. Όχι, οι πιασάρικες επωδοί δεν λείπουν. Για την ακρίβεια, πάντα ήταν χαρακτηριστικές των Firewind και όταν περιβάλλονται από τόσο ταλέντο, είναι αδύνατον να μην λειτουργήσουν θετικά. Όσο περνάει ο χρόνος, όλα τα μέλη λάμπουν και τόσο μεγαλύτερη βελτίωση επιδέχεται η μουσική των πλέον δημοφιλών και σημαντικών από την χώρα μας. Καθόλου αδίκως έχουν αρχίσει να αποκτούν αξιόλογη φήμη. Ο δίσκος είναι απλά ένα αριστούργημα, καλύτερος από κάθε προηγούμενον κι αξίζει να τον αγοράσετε αμέσως, όπως έκανα εγώ. Θα λάβετε μια μπλούζα, πένες κι αυτοκόλλητα :P

Embrace the Sun
Ένα από τα καλλίτερα κομμάτια που έχουν γράψει οι Firewind, το αγαπημένο μου από τον δίσκο. Ο ρυθμός θα συνεπάρει όλους τους φίλους της power metal.


Chariot
Γεμάτο ενέργεια, ιδανικό για συναυλίες.


SKG
Δεν έχω ιδέα τι ακριβώς σημαίνει, ξέρω όμως ότι προσφέρει 5 λεπτά ορχηστρικής ηδονής, με πρωταγωνιστή τον Gus G.


World on Fire
Το πολυσυζητημένο single, το οποίο λογικά θα έχετε ήδη ακούσει.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "The Ark of Lies"
  2. "World on Fire"
  3. "Chariot"
  4. "Embrace the Sun"
  5. "The Departure"
  6. "Heading for the Dawn"
  7. "Broken"
  8. "Cold as Ice"
  9. "Kill in the Name of Love"
  10. "SKG"
  11. "Losing Faith"
  12. "The Yearning"
  13. "When All Is Said and Done"
  14. "Riding on the Wind" (iTunes Exclusive)
Πώς δημιουργήθηκαν οι Megadeth;
Σήμερα, ένας στενός μου φίλος προσφέρθηκε διηγηθεί σύντομα κάτι πολύ ενδιαφέρον, για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη. Οι Megadeth μπορεί να είναι από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα στον κόσμο, το πώς δημιουργήθηκαν όμως είναι άγνωστο στους περισσότερους.

Πρωταγωνιστής της όλης ιστορίας έιναι ο Dave Mustaine... Γεννήθηκε στις 13 σεπτεμβρίου 1961, στο La Mesa της California. Όταν το 1982 διάβασε σε ένα περιοδικό ότι ενα συγκρότημα ψάχνει κιθαρίστα, ενδιαφέρθηκε. Αυτο το συγκρότημα ήταν οι Metallica! Ο Mustaine, αφού έγινε δεκτός, έγραψε πολλά απο τα πρώτα τραγούδια των Metallica. Το 1983 όμως, ο Mustaine απόλυθηκε (ή παραιτήθηκε) απο τους Metallica λόγω των κακών σχέσεων που είχε με τον James Heitfield και το πρόβλημα του αλκολισμού του.

Ωστόσο, δεν πτοήθηκε. Μέτα απο την απόλυση, και με την βοήθεια του Dave Elferson, αποφάσισε να φτιάξει ενα νέο συγκρότημα, τους Megadeth. Η αρχική μορφή του συγκροτήματος ήταν η εξής:
  • Mustaine Dave
  • Dave Elferson
  • Kerry King
  • Chris Poland
  • Lee Rausch
O Mustaine συνήθιζε να βρίζει και να κατηγορεί τους Metallica. Αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Τα τελευταία 20 χρόνια βέβαια, οι Megadeth έχουν κάνει πολλές επιτυχίες, αφού είναι το κύριο συγκρότημα που εκπροσωπεί την Trash Metal. Συνολικά, έχουν πουλήσει 15 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ίσως να έχουν γίνει πολλές αλλαγές, αλλά τα σταθερά μέλη είναι πάντα ο Mustaine και ο Elferson.

Α.Μ.

Ετικέτες , 0 σχόλια | | edit post
Οι HammerFall ετοιμάζουν νέο δίσκο!
Heavy metal

Το βίντεο δεν αποκαλύπτει τίποτα το ιδιαίτερο, πέραν από το γεγονός ότι οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να γράφουν νέα κομμάτια, ότι βαίνει καλά κι ότι ο δίσκος δε θα κυκλοφορήσει πριν από το 2011. Τουλάχιστον... κατανοεί την ανυπομονησία μας!

Ένα από τα αγαπημένα μου thrash συγκροτήματα
Thrash metal

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Thor και ο He-Man μονομαχούσαν. Ο He-man έβγαλε το σπαθί της δύναμης και ο Thor το αντιμετώπισε με το Mjolnir, το ισχυρό σφυρί του. Ως αποτέλεσμα της καταιγίδας κεραυνών που ακολούθησε, σκοτώθηκαν κι οι δύο, αλλά, από το αίμα, το όζον και τα καμμένα κομμάτια κοκκάλων, ένα νέο συγκρότημα δημιουργήθηκε. Αυτό θα ήταν και το καλύτερο συγκρότημα thrash metal στην ιστορία. Έτσι ξεκίνησαν. Ύστερα, έγραψαν μερικά τραγούδια και υλικό, ψέλνωντας ξόρκια πάνω από τον βωμό του ατσαλιού. Ο Gary Holt άκουσε λίγο και τα αυτιά του κατακλύστηκαν από φλόγες. Ο Billy Milano άρχισε να κλαίει καθώς άκουγε κι έπεσε οικειοθελώς από μια γέφυρα, γεμάτος θλίψη. Ο Jeff Hanneman άκουσε το τραγούδι "But one", τίναξε το κεφάλι του κι έσπασε την κιθάρα του στο γόνατό του. Μπήκε σ'ένα Staples κι άρχισε να συμπληρώνει μια αίτηση.

Δυστυχώς, οι θαυμαστές των Lich King είναι λίγοι, αφού η μουσική είναι τόσο άγρια και αρχέγονη που ψήνει τον εγκέφαλο και στέλνει τους ακροατές στην Valhalla με μερικά γευστικά riffs. Το μάθημα το οποίο πρέπει να πάρει κανείς είναι το να ακούς Lich King σκοτώνει... οπότε μην το κάνετε.

Τα παραπάνω δεν τα λέω εγώ, αλλά το ίδιο το συγκρότημα! Και διά του λόγου το αληθές, ίσως να είναι το μόνο συγκρότημα thrash metal το οποίο μού αρέσει σε τέτοιο βαθμό.

Ερώτηση κρίσης: Ποιος βαφτίζει το συγκρότημά του από έναν ήρωα του WoW; 

Η τελευταία τους κυκλοφορία ονομάζεται "World Gone Dead" (15/06/2010). Το χούμορ τους είναι άλλοτε πετυχημένο κι άλλοτε ατυχές, όμως η ουσία δεν είναι αυτή. Παίζουν καλή μουσική και την κάνουν να φαίνεται γελοία, δηλαδή το αντίθετο από τα περισσότερα συγκροτήματα. Ακόμα κι αν η ποιότητα παραγωγής δεν είναι η βέλτιστη και ο τραγουδιστής ακούγεται... κάπως, τα riffs είναι όντως μαγευτικά και ο ρυθμός για πολύ χτύπημα.

Θαυμάστε:


Γι'άλλη μια φορά, δώστε βάση στον ήχο κυρίως :P


Από τον προηγούμενο δίσκο "Toxic Zombie Onslaught" (ελπίζω να μην σας αρέσει η black metal, αλλιώς το άρθρο τελειώνει εδώ):


Στίχοι:
Over there in Norway, the churches all burn down
Let's go dress in goth clothes and get painted like a clown
Awesome leather armbands with spikes like two feet long
Hair is parted down the middle, frowning like a frog

In league with the devil, talking Satan, skulls and hell
Making mommy mad, cause that's original
If you hate good music, then it can't hurt to go
Image-conscious assholes, black metal fashion show

I hope that you get hit by a bus. Why?
Black metal sucks
Careful not to smear your makeup
You suck
goth clothes and frowns, just like we discussed
Black metal sucks
Auuuuuuuuuugh What?
You suck

Blacke Foryst of Despayr, taking photos of the band
Put 'em up on myspace you're the envy of the land
Posing with a battleaxe and grimacing with hate
When you're done with this, figure skating at the lake

The music is best, it's got the hardest metal sound
Quickly riffing on one note is certain to astound
Dimly echoed drumming and some goat heads to distract
From the terrible screeching that you pass off as your act

I wish your black clothes would combust. Why?
Black metal sucks
You know what dude, you look like a schmuck
You suck
Singer sounds like a wounded duck
Black metal sucks
I'd rather listen to... us
You suck

You know how I know you look like a fool?
Lich King rules
We're the best band and we're super cool
We rule
Straight from the 80's and we're old school
Lich King rules
Running out of rhymes, so wading pool
Thrash is the rule
Η Νορβηγία ξέρει από hard rock...
Hard rock

Ίσως να μην είμαι ο καλύτερος γνώστης των Νορβηγικών, όμως στην προσπάθειά μου να εξασκήσω τις ικανότητές μου, έπεσα πάνω σε κάποια εξαιρετικά συγκροτήματα... Ένα εξ αυτών είναι οι Tömmermenn, οι οποίοι δικαίως αυτοχαρακτηρίζονται ως οι πιο σκληροπυρηνικοί της χώρας τους. Ιδρύθηκαν το 1995, και οι κυκλοφορίες τους μέχρι στιγμής πρέπει να ξεπερνούν τις πέντε. Από τον ενθουσιασμό μου, ακόμη κι αν άκουγα και δεν καταλάβαινα Χριστόν από τους στίχους, αγόρασα τον τελευταίο τους δίσκο "Urban Helvete" (helvete σημαίνει κόλαση, η λέξη urban σχετίζεται με την ευγένεια, την απαλότητα, αλλά δεν μπορώ να το συντάξω με βεβαιότητα). Σας τον συστήνω ανεπιφύλακτα, πρόκειται για μια από τας καλύτερες hard rock κυκλοφορίες που έχω ακούσει, δίχως υπερβολές.

Ακούστε μερικά κομμάτια τους από το MySpace (όπως φαίνεται, θα βγάλουν νέο δίσκο στην αγορά σύντομα):
Get Flash now!

In order to listen or view this content you will have to upgrade your version of Flash.


Eάν θέλετε να κατεβάσετε κάποιο δίσκο, θα τον βρείτε εδώ (και μόνον, εκτός κι αν σάς αρέσουν τα 128kbps). 

ΥΓ: Η Σουηδία βρίσκεται πλέον επισήμως έτη πίσω από την Νορβηγία όσον αφορά την μουσική, κι όχι μόνο. Φυσικά, δεν αναφέρομαι σε παραμύθια με βολιά, αλλά σε ξεχωριστές περιπτώσεις, όπως η παρούσα και πολλές ακόμα, τις οποίες να είστε σίγουροι πως θα παρουσιάσω.
Δεύτερο κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο των Firewind στο διαδίκτυο
Power metal

Ονομάζεται "The Ark of Lies" και μπορείτε να κάνετε λήψη αυτού εάν προπαραγγείλετε τον δίσκο "Days of Defiance".



Το πρώτο ήταν αυτό :)
Κριτική: Spiritual Beggars - Return to Zero + Ένα αφιέρωμα στην γλώσσα...
Stoner metal
  • Τίτλος: Return to Zero
  • Καλλιτέχνης: Spiritual Beggars
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 30/8/2010
Αξιολόγηση: 90%

Σημείωση: Ύστερα από μια μακρόχρονη απουσία, επέστρεψα με ένα νέο -και σύντομο- άρθρο. Θα παρατηρήσετε μερικές μικρές κι ασήμαντες αλλαγές στον τρόπο παρουσίασης ηχητικών δειγμάτων από τους δίσκους. Πάμε τώρα στην ουσία...

Αν και ο Έλληνας τραγουδιστής Απόλλωνας Παπαθανασίου ηγείται του συγκροτήματος, πολλοί θαυμαστές ίσως να μην το έχουν ακουστά. Οι Spiritual Beggars δεν ιρύθηκαν πρόσφατα, όμως κι εγώ, τυχαία τους ανακάλυψα, ακούγοντας ένα τραγούδι τους στο YouTube. Ομολογώ πως όσο περισσότερο ακούω το δίσκο, τόσο μού θυμίζει παλαιότερες εποχές (όπως την δεκαετία του 80)1, με την καλή έννοια. Πρέπει να γίνει μνεία στον υπέροχο τραγουδιστή τους, ο οποίος έχει ανεπανάληπτη φωνή. Δεν τραγουδά τυχαία δίπλα στον μεγάλο κιθαρίστα Gus G (Κώστα Καραμητρούδη) με τους Firewind. Σπουδαία θέση κατέχει και η ενορχήστρωση, η οποία πιθανώς να είναι το πιο δυνατό σημείο του δίσκου, κυρίως χάριν στα μεγαλειώδη riffs2. Λοιπόν, ποιό είναι το προϊόν της ανάμειξης μιας βαθιάς φωνής, προοριζόμενης για power metal3, με ένα είδος παραδοσιακής stoner και heavy metal; Είναι αλήθεια πως το αποτέλεσμα πολλές φορές θυμίζει τους Scorpions, αν και ο σκληροπυρηνικός χαρακτήρας είναι παρών τις περισσότερες4. Εν πάσει περιπτώσει, είναι σίγουρο ότι η μουσική θα σας αρέσει, ειδικά αν αναζητείτε καινοτομίες.

Και τώρα... είπα, για μία φορά προς το παρόν, να μεταφράσω το άρθρο σε Αρχαία Ελληνικά. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα συνδυασμό Αττικής και Ελληνιστικής διαλέκτου (αν και μάλλον αττικίζω). Γνωρίζω ότι είναι τελείως άσχετο με την θεματολογία του ιστολογίου, το θεώρησα όμως ενδιαφέρον (και ευκαιρία για εξάσκηση-ελπίζω να μην έχω πολλά λάθη) και νομίζω πως αυτή η υπέροχη γλώσσα αξίζει μιαν εξαίρεση:

Εἰ καί ὁ Ἕλλην τραγουδιστής Ἀπόλλων Παπαθανασίου ἡγεῖται τοῦ συγκροτήματος, πολλοί θαυμασταί ενδεχομένως οὐ γνωρίζουσι περί αὐτοῦ. Οἱ Spiritual Beggars οὐκ νεοσύστατοι εἰσί, ἀλλά κἀγώ τυχαίως ἀνεκάλυψα αὐτούς, διά τῆς ἀκροάσεως τραγουδιοῦ αὐτῶν ἀπό τό YouTube. Ὁμολογῶ ὥς ὅσον περισσότερον ἀκούω τόν δίσκον, τόσον θυμίζειν ἐμοῦ ἐποχᾶς παλαιοτέρας (παραδείγματος χάριν τήν δεκαετίαν τοῦ 80)1, καλῇ τῇ ἐννοῖα. Δῆ δέ ἐπαινεῖν τόν ὑπέροχον τραγουδιστή αὐτῶν, ὅς ἔχειν ἀνεπανάληπτην φωνήν. Οὐχί ἀδίκως ἀειδᾶ παρά τοῦ μεγάλου κιθαρίστα Gus G (Κωνσταντίνου Καραμητρούδου) μετά τῶν Firewind. Δεσπόζουσαν θέσιν κατέχει καί ἡ ἐνορχήστρωσις, ἥ οἰκότως ἐστίν τό κράτιστον σημεῖον τοῦ δίσκου, κυρίως χάριν στά ἀδρεπήβολα riffs2. Νύν, ποῖον ἐστί τό προϊόν τῆς ἀναμείξεως μιᾶς βαθείας φωνῆς, προοριζόμενης διά power metal3 μεν, καί ἑνός εἴδους παραδοχικῆς stoner καί heavy metal δέ; Ἀληθόν ἐστί ὥς τό ἀποτέλεσμα οὐκ ὁλίγαι φοραί θυμίζειν τούς Scorpions, καίπερ ὁ χαρακτήρ ὁ σκληροπυρηνικός παρών ἐστί πλειστάκις4. Ἔν πάσει περιπτώσει, βέβαιον ἐστί μουσικά ἀρέσειν ὑμίν, ὑπερεχόντως εἰ μαστεύετε καινουργίας.

1 Star Born


1 Believe In Me


2 A New Dawn Rising


3 The Chaos Of Rebirth


3, 4 Lost In Yetserday


Tραγούδια δίσκου:
  1. Return To Zero (Intro) - 0:52
  2. Lost In Yesterday - 4:49
  3. Star Born - 3:06
  4. The Chaos Of Rebirth - 5:21
  5. We Are Free - 3:24
  6. Spirit Of The Wind - 5:52
  7. Coming Home - 3:26
  8. Concrete Horizon - 6:02
  9. A New Dawn Rising - 4:42
  10. Believe In Me - 6:41
  11. Dead Weight - 4:51
  12. The Road Less Travelled - 3:45
  13. Time To Live - 4:15 (Uriah Heep cover)
Τεχνικά προβλήματα και πάλι
Ζητώ συγγνώμη για την προσωρινή αδράνεια του ιστολογίου, όμως αντιμετωπίζω προβλήματα με το υλικό του υπολογιστού μου (ξέρετε, από αυτά που λύνονται με χρήματα :P) και δεν γνωρίζω πότε θα αποκατασταθούν. Ευχαριστώ για την κατανόηση.
20 χρόνια Incubus - Μια παράδοξη πορεία
Πολλά μπορεί να έχετε ακούσει για τους Incubus. Γνωστό συγκρότημα, ροκ συγκρότημα, ποπ συγκρότημα, nu metal συγκρότημα, ποιοτικό συγκρότημα, παλιό συγκρότημα, συνηθισμένο συγκρότημα, αναποφάσιστο συγκρότημα, έξυπνο συγκρότημα, gay συγκρότημα. Η αλήθεια είναι πως, ύστερα από τόσα χρόνια μεταβολών στην μουσική τους, δεν μπορεί να βγει κάποιο συμπέρασμα. Άλλοι ισχυρίζονται ότι για να αντιληφθείς τι εστί Incubus πρέπει να ακούσεις τα παλιά κομμάτια τους, ενώ άλλοι τους αγαπάνε γι'αυτό που είναι. Επειδή ακόμα και θαυμαστές μπερδεύονται, θα πρέπει να αναλυθεί κάθε περίοδος χωριστά. Δεν θα το κάνω όμως με εκτενείς δισκοκριτικές...

Πρώτα, ας δούμε ποιοι αποτελούν το συγκρότημα:
  • Brandon Boyd - φωνητικά (1991-παρόν)
  • Mike Einziger - κύρια κιθάρα, δευτερεύοντα φωνητικά (1991-παρόν)
  • Ben Kenney - μπάσσο, δευτερεύοντα φωνητικά (2003-παρόν)
  • Chris Kilmore - αρμόνιο (1998-παρόν)
  • Jose Pasillas II -τύμπανα (1991-παρόν)

Η αρχή
Οι Incubus δημιουργήθηκαν από μια ομάδα σχολικών φίλων από την Καλιφόρνια, κάπου στο 1990 (μπορεί να ήταν και 1991). Ξέρετε πώς γίνονται αυτά τα πράγματα: μερικοί ταλαντούχοι έφηβοι κάνουν επανεκτελέσεις κομματιών και σιγά σιγά αποκτούν φήμη. Κυκλοφορίες δεν είχαν, έως ότου το 1994 έβγαλαν έναν σύντομο δίσκο, τον οποίο όμως ούτε έχω ακούσει (δεν νομίζω πως μπορώ κι όλας να τον βρω), ούτε θα σοχλιάσω.

Τα πρώτα βήματα
Ήταν ο "Fungus Amongus" ο οποίος to 1995 σηματοδότησε και επίσημα την γέννηση ενός μεγάλου αστέρα. Το τοπίο έγινε ξεκάθαρο, καθώς οι Incubus είχαν υιοθετήσει ένα όχι και τόσο σπάνιο για την εποχή είδος: nu metal, με εμφανείς funk καταβολές.
Το παρακάτω βίντεο είναι παρμένο από τον δίσκο αυτό και θα σας δώσει μια ιδεα:


Η συνέχεια υπήρξε ακόμη πιο επιτυχής. Το συγκρότημα συνέχισε ακάθεκτο την άνοδο, με μια μεγάλη κυκλοφορία: μεγάλη όχι σε μήκος (πρόκειται για EP), αλλά σε σημασία, αφού υπέγραψαν συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Epic. Ο δίσκος λέγεται "Enjoy Incubus" κι έχει δώσει το όνομά του στην ιστοσελίδα τους (www.enjoyincubus.com). Για την ακρίβεια, μόλις δύο (απ΄τα έξι) ήταν τα καινούργια κομμάτια, στάθηκαν όμως αρκετά για να καταστήσουν αυτόν τον δίσκο ορόσημο στην πορεία τους.

Επίσης, θα μείνει στην ιστορία:
  1. Ως μόνος δίσκος των Incubus με συμβουλή για τους γονείς.
  2. Για τον πρωτοεμφανιζόμενο Chuck, ο οποίος αργότερα θα γίνει φίρμα.

Το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας
Ίσως οι Incubus να είχαν δρόμο ακόμα για να γίνουν περισσότερο δημοφιλείς, κατά την ταπεινή άποψή μου, ο υπέρτατος δίσκος τους υπήρξε ο S.C.I.E.N.C.E. Όπως έχω τονίσει, όμοιός του δεν υπάρχει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει, όπως φαίνεται. Μπορείτε να διαβάσετε λίγο αναλυτικότερα εδώ, μέσα από μία από τις πρώτες δισκοκριτικές τις οποίες έχω συντάξει.


Η μεταστροφή

Σίγουρα, δεν θα περίμενε κανείς ένα συγκρότημα το οποίο για χρόνια πρωτοτυπούσε με εκρηκτικές παραγωγές να το γυρίσει μέσα σε δύο χρόνια στην πιο απαλή ροκ.  Κι όμως, το απρόοπτο συνέβη, και μάλιστα απότομα. Το 1999 κυκλοφόρησε ο "Make Yourself", ο οποίος πέταξε όλα τα παλαιά υποδήματα των Incubus. Το μόνο το οποίο έμεινε αναλλοίωτο ήταν η... ποιότητα της μουσικής (ευτυχώς)! Ωστόσο, σε αυτήν την αλλαγή κατευθύνσεως οφείλεται η κάτω βόλτα, την οποία ακολούθησαν μερικά χρόνια μετά.




Αν και ο δίσκος κλίνει προς την alternative rock, το συγκρότημα επέστρεψε στον πειραματισμό και κατάφερε να παράξει μία απόλυτα πετυχημένη φόρμουλα, την οποία χρησιμοποίησε και δύο έτη αργότερα. Ο "Morning View" είναι αδιαμφισβήτητα ο δίσκος ο οποίος σφράγισε την νέα -προσωρινή και πάλι- ταυτότητα των Incubus. Ωραία ροκ τραγούδια σε συνδυασμό με μερικές μπαλλάντες ήταν τα συνθετικά του, ενώ πλέον είχαν αποβληθεί όλα τα στοιχεία funk. Όπως είπα όμως, ποτέ δεν έπεσαν επίπεδο. Κάθε μελωδία, κάθε νότα ξεχωριστή και καινοτόμος. Με μια μικρή δόση ρεαλισμού, θα μπορούσα να παραδεχτώ ότι ίσως η κυκλοφορία του 2001 να είναι ανώτερη αυτής του 1999.
Παρακάτω, σας δίνεται η δυνατότητα να δείτε δύο διαφορετικά βίντεο κλιπ του ίδιου τραγουδιού:



Ειδική έκδοση του δίσκου ("Morning View Sessions") συνοδεύεται από ολόκληρη συναυλία. Ειλικρινά, αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Δεν έχω ξαναδει τόσο καλές ζωντανές εκτελέσεις κομματιών, ενώ η ποιότητα του ήχου είναι εξαιρετική.


Άλλη μια μεταστροφή
Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από το προηγούμενο χτύπημα, κι ήρθε και δεύτερο απανωτό. "A Crow Left of the Murder" ονομάζεται, και τείνει να καταστρέφει την φήμη του συγκροτήματος. Ο κίνδυνος ο οποίος ελοχεύει για όλους τους "σκληρούς" είναι η ποπ. Δυστυχώς, οι Incubus δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν και μετατράπηκαν μέσα σε τρία χρόνια σε ποπ-ροκ συγκρότημα, διαλύοντας ό,τι είχαν κτίσει με ικανότητες και κόπο τόσο καιρό.
Το μόνο τραγούδι το οποίο θα χαρακτήριζα μεταλλικό είναι η μεγάλη τους επιτυχία, "Megalomaniac":


Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο να επιδείξουν και προσωπικά μου προκαλούν θλίψη όταν τα ακούω. Δεν είναι αισχρά (ο χαρούμενος χαρακτήρας τους μας επιτρέπει να τα ακούμε τουλάχιστον...), η απόκλιση ωστόσο μεταξύ των Incubus του 1994 και του 2004 είναι γιγάντια και δυσάρεστη.


Ενδεικτικά της κατάντιας:
Incubus, 1994:

Incubus, 2004:


Συνοπτικά, η νέα ταυτότητα του συγκροτήματος χαρακτηρίζεται από συνδυασμό ποπ, ροκ και μέταλ, το οποίο, όπως θα παρατηρήσατε, έχει σαν τελικό προϊόν ακόμα και πανκ!

Η τελευταία κυκλοφορία
Η τελευταία... πίκρα για την ακρίβεια. Το 2006, ένας ακόμη δίσκος ίδιου τύπου, ο "Light Grenades" κυκλοφόρησε. Όπως και με την προηγούμενη αλλαγή του 1999, οι Incubus πρώτα δοκιμάζουν και μετά βελτιώνονται. Έτσι, μπορώ να πω ότι η πιο πρόσφατη δισκογραφική δουλειά τους είναι σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη. Εξάλλου, δεν γίνεται να φτάσουν πολύ πιο χαμηλά, μετά από όλες τις αρνητικές επιρροές. Ύστερα από τότε, το συγκρότημα δεν έκανε τίποτα το ιδιαίτερο, πέραν από συναυλίες. Ερωτήματα άρχισαν να δημιουργούνται...

Μερικά σημάδια ζωής
Ευτυχώς, το 2009, βγήκε ο "Monuments and Melodies", ένας δίσκος με 25 άγνωστα και ακυκλοφόρητα κομμάτια, μαζί με δύο ολοκαίνουργια τραγούδια κι ένα βίντεο κλιπ σκηνοθετημένο από Έλληνα!


Αν και δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερο στην ταυτότητα των Incubus, το "Black Heart Inertia" μου άρεσε πολύ και το βρίσκω ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει από το 2004! Βέβαια, οι ανησυχίες για αδράνεια (αφού διογκώθηκαν από την σόλο δουλειά του Brandon) διαλύθηκαν οριστικά σχετικά πρόσφατα, με την ανακοίνωση ότι το συγκρότημα δουλεύει σε νέο δίσκο από φέτος (περισσότερα εδώ). Όπως φαίνεται, ανά δύο παραγωγές αλλάζουν και στυλ, οπότε ας ελπίσουμε να σταθούμε τυχεροί :)
Firewind - Βίντεο για το "World on Fire"
Power metal

Οι Firewind, οι οποίοι ετοιμάζονται για την 6η κυκλοφορία τους, και η δισκογραφική Century Media, δημοσίευσαν μουσικό βίντεο για το single (σε ηλεκτρονική μορφή μόνο) "World on Fire".



Προσωπικά, νομίζω πως η ατμόσφαιρα έχει άρωμα HammerFall. Πρόκειται πάντως για ένα από τα καλύτερα κομμάτια των Firewind που έχω ακούσει ως τώρα.

Υπενθύμιση: ο δίσκος του συγκροτήματος, ο οποίος προορίζεται για τις 25 Οκτωβρίου, ονομάζεται "Days of Defiance". Τα τραγούδια είναι τα παρακάτω:

  1. "The Ark Of Lies"
  2. "World On Fire"
  3. "Chariot"
  4. "Embrace The Sun"
  5. "The Departure"
  6. "Heading For The Dawn"
  7. "Broken"
  8. "Cold As Ice"
  9. "Kill In The Name Of Love"
  10. "SKG"
  11. "Losing Faith"
  12. "The Yearning"
  13. "When All Is Said And Done"
ΟΑΚΑ - Ημέρα Θετικής Ενέργειας (από την Kritiki GR)
Χτες, 18 Σεπτεμβρίου, στο ΟΑΚΑ το μουσικόφιλο κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει από κοντά και με ελεύθερη είσοδο μερικά απ'τα δημοφιλέστερα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Και μην φανταστείτε ότι μιλάμε για Αλεξίου, Νταλάρα και άλλους τέτοιους λαϊκούς αηδούς. Το μουσικό πρόγραμμα απευθύνονταν κυρίως σε νεαρότερες ηλικίες-δεν είδα παρά μόνο λίγα άτομα πάνω των 30 ετών. Και δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κι αλλιώς αφού τα περισσότερα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν είναι σχετικά καινούρια. Μέσα σε άλλους, το κοινό ξεσηκώθηκε απ'τις μελωδίες των Professional Sinnerz, των ''Μελισσών'' και των Decibell ενώ εμφάνιση-έκπληξη πραγματοποίησαν οι ''Onirama''. Την παράσταση, βέβαια, έκλεψαν οι ''Stavento'' που τραγούδησαν καινούριες αλλά και παλαιότερες επιτυχίες τους εισπράττοντας το χειροκρότημα του κοινού. Μαζί τους τραγούδησε και η νεαρή Ήβη Αδάμου που μετά την επιτυχία του τραγουδιού ''Σαν έρθει η μέρα'' η ζωή της άλλαξε μια για πάντα-φανταστείτε να ήσαστε κορίτσι 16 χρονών και να είχατε τόση επιτυχία στους συνομηλίκους σας και όχι μόνο! Αν είναι κάτι, πάντως, που κάνει τους ''Stavento'' να ξεχωρίζουν από άλλα συγκροτήματα της εγχώριας ραπ είναι ότι έχουν μια ακομπλεξάριστη επικοινωνία με το κοινό. Ο τραγουδιστής τους συγκροτήματος δεν διστάζει να απευθύνεται στο κοινό λέγοντας ότι ''τα σπάει'' ότι ''όλοι στο στάδιο είναι αλάνια'' ενώ τολμάει να μας αποκαλέσει-φιλικά, εννοείται- ''μαλάκες''. Έτσι, αισθάνεσαι μια πιο φιλική ατμόσφαιρα. Την δική του εμφάνιση στην ''Ημέρα θετικής ενέργειας'' έκανε και ο Μύρονας Στρατής. Για τον εν λόγω τραγουδιστή δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα αφού τον άκουσα σε μόλις δύο τραγούδια-τα τελευταία που ερμήνευσε στην εμφάνισή του. Γενικά, έχω την αίσθηση ότι παριστάνει κάτι που δεν είναι ενώ οι μελωδίες του δεν έχουν κάτι να μου πουν. Την παρουσίαση της εκδηλώσεως είχε αναλάβει ο γνωστός παρουσιαστής του Mad, Θέμης Γεωργαντάς...

Είναι αλήθεια πως πήγα αρνητικά προκατειλημμένος σε αυτήν την συναυλία. Ωστόσο υπήρχαν και μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα τα οποία θα απαριθμήσω:

Πλεονεκτήματα
  1. Καλή τροφοδότηση του ήχου, σε αντίθεση με την συναυλία των U2 η οποία έγινε κι'αυτή στο ΟΑΚΑ.
  2. Είσοδος ελεύθερη για όλους, μεγάλη προσέλευση νεανικών ηλικιών.
  3. Η δυναμική εμφάνιση των ''Stavento''.

Μειονεκτήματα
  1. Ο χώρος που διεξάγονταν η συναυλία, μπροστά απ'το ''Τείχος των Εθνών''...Πραγματικά επικρατούσε αυτό που λέμε ''πατείς με παττώ σε''. Δεν μπορούσες ούτε να κουνηθείς, ήταν σαν να ήσουν σαρδέλα μέσα σε κονσέρβα και....
  2. Και από πάνω να έχεις μερικούς να πετάνε μπουκάλια, νερά, να σπρώχνουν με αγένεια...Μετά την συναυλία αισθάνθηκα πραγματικά εξουθενωμένος.
Π.Λ.


Kritiki GR
Chevelle - Βίντεο για το "Shameful Metaphors
Alternative metal

Κριτική: Linkin Park - A Thousand Suns
Electro-rock
  • Τίτλος: A Thousand Suns
  • Καλλιτέχνης: Linkin Park
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 10/9/2010
Αξιολόγηση: 65% 

Οι Linkin Park ποτέ δεν ήταν στην λίστα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τους θεωρούσα, αντιθέτως με πολλούς, αν και αξιόλογους, κάθε άλλο παρά πρωτοπόρους στο είδος. Βέβαια, χρειάστηκε απλά και μόνο να ακούσω τον δίσκο μια φορά, για να καταλάβω το πόσο έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι. Για να ακριβολογήσω, την πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν με εξαπάτησαν και δεν πρόκειται για το κανονικό CD (ακόμα και το εξώφυλλο, δεν μπορείς να φανταστείς πως ανήκει σε συγκρότημα τέτοιας εμβέλειας). Δεν βιάστηκα όμως να βγάλω τα συμπεράσματά μου, και δεν το μετανιώνω. Ομολογώ πως αρχικά περίμενα κάτι εκρηκτικό, ίσως κάποιον συνδυασμό "Hybrid Theory" και "Minutes to Midnight", οπότε απογοητεύτηκα πάρα πολύ. Όμως, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι το συγκρότημα πρωτοτύπησε ιδιαίτερα. Αφού αποδέχτηκα ότι δεν θα συναντήσω καθόλου ουρλιαχτά από τον Chester ή "χαλασμένα" riffs από τον Brad, άρχισα να αναγνωρίζω κάποια θετικά σημάδια. Ο κατά κύριο λόγο μελοδραματικός δίσκος είναι θεματικός, και αναφέρεται στην πυρηνική απειλή. Οι Linkin Park βάδισαν σίγουρα σε άγνωστα κι επικίνδυνα μονοπάτια, όπως αυτό της industrial ή electro rock. Επίσης, μερικά από τα στοιχεία τα οποία έθεσαν τις βάσεις για την επιτυχία τους είναι παρόντα, ειδικά η hip-hop. Εξάλλου, το είχαν δηλώσει πολύ πριν την κυκλοφορία ότι, "αν πετύχει θα ακούσουμε κάτι καινούργιο, ξεχωριστό από προηγούμενες παραγωγές". Το αν όντως πέτυχε δεν μπορώ να το κρίνω, αν και είμαι απολύτως σίγουρος ότι πάρα πολλοί θαυμαστές θα απελπίστηκαν. Και παρ'όλες τις προσπάθειες να φανώ επιεικής, η αλήθεια είναι ότι ο "A Thousand Suns" είναι μια μέτρια έως κακή κυκλοφορία. Ακόμα κι αν υπάρχουν ορισμένες καλές στιγμές, το καθαρό βάρος του δίσκου είναι εξαιρετικά λίγο, αφού είναι γεμάτος με ανούσια ηελκτρονικοειδή κομμάτια, τα οποία δεν διαρκούν πάνω από μισό λεπτό και δεν αντιλαμβάνομαι την ύπαρξή τους. Και τι να την κάνεις την πρωτοτυπία όταν έχεις να κάνεις με τόση μετριότητα;

Burning in the Skies: Μία μπαλλάντα η οποία εμπεριέχει πολλά από τα νέα στοιχεία που υιοθέτησαν οι Linkin Park.


Blackout: Επίσης αξιόλογο τραγούδι, το οποίο είναι το μόνο που αξιοποιεί με τόση επιτυχία την νέα ταυτότητα του συγκροτήματος.


The Catalyst: Σαφώς το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, γι'αυτό και είχε κυκλοφορήσει προ του δίσκου, ως single.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "The Requiem" 2:01
  2. "The Radiance" 0:57
  3. "Burning in the Skies" 4:13
  4. "Empty Spaces" 0:18
  5. "When They Come for Me" 4:53
  6. "Robot Boy" 4:29
  7. "Jornada del Muerto" 1:34
  8. "Waiting for the End" 3:51
  9. "Blackout" 4:39
  10. "Wretches and Kings" 4:10
  11. "Wisdom, Justice, and Love" 1:38
  12. "Iridescent" 4:56
  13. "Fallout" 1:23
  14. "The Catalyst" 5:39
  15. "The Messenger" 3:01
Κριτική: Kamelot - Poetry for the Poisoned
Progressive metal
  • Τίτλος: Poetry for the Poisoned
  • Καλλιτέχνης: Kamelot
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 10/9/2010
Αξιολόγηση: 75% 

Τα πάντα στο σύμπαν έχουν ημερομηνία λήξεως. Έτσι για τους Kamelot, φαίνεται πως ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσουν την power metal, αν όχι οριστικά, τουλάχιστον έτσι όπως μας την είχαν διδάξει μέχρι σήμερα. Καταρχήν, να σημειώσω πως ο δίσκος δεν είναι καθόλου κακός. Αντιθέτως, ίσως να πρόκειται για την πιο ατμοσφαιρική κυκλοφορία του συγκροτήματος έως τώρα. Επιπλέον, όλα τα στοιχεία των προηγουμένων δίσκων είναι παρόντα: τα υπέροχα φωνητικά του Khan, οι μελαγχολικές μελωδίες, ο εξισοροπημένος συνδυασμός διαφόρων μουσικών οργάνων και οι ευγενικές συμμετοχές καλλιτεχνών (οι οποίες παρεπιπτόντως δεν είναι υπερβολικά πολλές), όπως των: Simone Simons (Epica) και Amanda Somerville (πολύ ευχάριστες παρουσίες...), του Jon Oliva (Savantage) στο "The Zodiac", του Björn "Speed" Strid (Soilwork) στο "The Great Pandemonium) και του Gus G. (!) στο "Hunter's Season", μαγεύοντας με το σόλο του. Ωστόσο, ο κατάλογος παραπόνων είναι μεγάλος. Παρ'όλα τα θετικά, ο δίσκος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί power metal, όπως ανέφερα αρχικά. Τα οπερικά φωνητικά δεν βοηθούν, ενώ η ενορχήστρωση, αν και όμορφη, έχει καταστραφεί από τα πολλά στρώματα και έρχεται από το υπερπέραν. Τι είναι όλα αυτά όμως, μπροστά στην φωνή του τραγουδιστού, της οποίας οι διακυμάνσεις είναι οι χαμηλότερες στις οποίες την έχουμε συναντήσει ποτέ; Συνοψίζοντας, ο "Poetrry for the Poisoned" είναι ένας δίσκος ο οποίος ακούγεται απόλυτα εύκολα κι ευχάριστα, οι Kamelot όμως μπορούν και πολύ καλύτερα.

Pt II. So Long: Πάντα καλό, ποτέ τέλειο όμως... Ξεχωρίζει η Simone Simons.

Kamelot - Pt II. So Long


The Zodiac: Ο Jon δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ, και ούτε τώρα το κάνει. Γι'αυτό εξάλλου συμμετέχει σε κάθε power metal δίσκο που κυκλοφορεί ;)

Kamelot - The Zodiac



The Great Pandemonium: Πιθανώς το ανώτερο κομμάτι, σκοτεινό και καλοδουλεμένο, μ'ένα υπέροχο σόλο.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "The Great Pandemonium" (feat. Björn "Speed" Strid) Roy Khan, Thomas Youngblood  4:24
  2. "If Tomorrow Came" Khan, Youngblood, Sascha Paeth  3:58
  3. "Dear Editor" Khan, Youngblood  1:18
  4. "The Zodiac" (feat. Jon Oliva & Amanda Somerville) Khan, Youngblood  4:00
  5. "Hunter's Season" (feat. Gus G.) Khan, Youngblood  5:34
  6. "House on a Hill" (feat. Simone Simons) Khan, Youngblood   4:14
  7. "Necropolis" Khan, Youngblood  4:16
  8. "My Train of Thoughts" Khan, Youngblood   4:08
  9. "Seal of Woven Years" Khan, Youngblood  5:13
  10. "Poetry for the Poisoned, Pt. I: Incubus" Khan, Youngblood  2:57
  11. "Poetry for the Poisoned, Pt. II: So Long" (feat. Simone Simons & Amanda Somerville) Khan, Youngblood   3:24
  12.  "Poetry for the Poisoned, Pt. III: All is Over" (feat. Simone Simons & Amanda Somerville) Khan, Youngblood  1:03
  13. "Poetry for the Poisoned, Pt. IV: Dissection" (feat. Amanda Somerville) Khan, Youngblood, Oliver Palotai 2:00
  14. "Once Upon a Time" Khan, Youngblood  3:45
  15. "Thespian Drama" (Instrumental) (Japanese/vinyl single edition bonus track) Khan, Youngblood  3:46
All The Things She Said + Metal = The Berzerker
Pop rock + Death metal

Ποιος δεν έχει ακούσει την τεράστια επιτυχία των t.A.T.u; Ή, ακόμη καλύτερα, ποιος δεν έχει δει το βίντεο κλιπ; :P Ήταν το πρώτο Ρωσσικό τραγούδι το οποίο βρέθηκε ποτέ στην πρώτη θέση των Αγγλικών επιτυχιών.

Για να το ξεθάψουμε...


Επτά χρόνια αργότερα, ενώ οι Ρωσσίδες ασχολούνται με τις προσωπικές τους σταδιοδρομίες κι είναι αδρανείς ως συγκρότημα, κάποιοι σκέφτηκαν να αναβιώσουν το θρυλικό κομμάτι. Ονομάζονται The Berzerker κι είναι Αυστραλοί. Η σκέψη για death metal επανεκτέλεση ενός pop rock τραγουδιού ίσως να είναι από τις χειρότερες που έγιναν ποτέ, όμως τι να κάνουμε..; Εξάλλου, λίγη δόση πρωτοτυπίας ποτέ δεν βλάπτει.

Απολαύστε το βίντεο-παρωδία (βέβαια, λείπουν σε κάποιον βαθμό τα λεσβιακά):
City of Fire - Βίντεο για το "Rising"
Rock

Μόλις ανακάλυψα ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα, το οποίο όμως φαίνεται να παίζει καλή μουσική :)

Dream Theater - Ο Mike αποχωρεί από το συγκρότημα
Progressive metal

Ο ντράμμερ των Dream Theater, Mike Portnoy, ύστερα από 25 χρόνια, εγκαταλείπει το συγκρότημα το οποίο δημιούργησε και του οποίου ηγήθηκε για το 1/4 του αιώνα.

Τα μέλη ωστόσο, διαβεβαίωσαν ότι η μπάντα θα συνεχίσει την πορεία της, ενώ ευαχρίστησαν τον Mike για την προσφορά του.
Danzig - Βίντεο για το "On a Wicked Night"
Heavy metal

Κριτική: 12 Stones - The Only Easy Day Was Yesterday
Rock
  • Τίτλος:The Only Easy Day Was Yesterday
  • Καλλιτέχνης: 12 Stones
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 20/7/2010
Αξιολόγηση: 75% 

Συνήθως, τα συγκροτήματα γιορτάζουν τα δέκα χρόνια παρουσίας τους με δίσκους μεγάλης διαρκείας, επανεκτελέσεις γνωστών τραγουδιών τους, συλλογές επιτυχιών τους κλπ. Ωστόσο, πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω μπάντα να κυκλοφορεί δίσκο μικρού μήκους σε τέτοιο σημείο της σταδιοδρομίας της. Πέντε τραγούδια είναι το περιεχόμενο του "The Only Easy Day Was Yesterday". Συνοπτικά, οι 12 Stones ξεκίνησαν ως ροκ συγκρότημα κι έτσι συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Είχαν μερικά κομμάτια τα οποία τους απογείωσαν, όμως γενικά δεν φημίζονται για την καινοτομία τους στο είδος (ειδικά η προηγούμενη κυκλοφορία ήταν μετριότατη). Η ομοιότητα με τους ομοεθνείς τους Papa Roach λοιπόν είναι τεράστια, αφού με μια σύντομη παραγωγή κατάφεραν να κάνουν ό,τι δεν έκαναν το 2007: έναν δίσκο σαφώς άνω του μετρίου. Τίποτα το πρωτότυπο, απλά επιτέλους έχουμε λίγη αυξημένη δυναμικότητα, βαριά riffs και τρομερά φωνητικά, στοιχεία τα οποία είχαν εκλείψει.

 We Are One: Εκληκτικό κομμάτι. Πιο συνηθισμένο δεν γίνεται, όμως δεν παύει να κολλάει στο μυαλό με την εκρηκτικότητά του.


Enemy: Ωραίο μα και μελωδικό ταυτόχρονα. Ο Paul McCoy επιδεικνύει τις φωνητικές ικανότητές του...


Welcome to the End: Επίσης συνηθισμένο, ανοίγει όμως ιδανικά τον δίσκο.


Disappear: Από τα καλύτερα των 12 Stones. Ακούστε το και θα συμφωνήσετε.



Tomorrow Comes Today: Να μην παραπονιέται ότι τα έβαλα όλα κι αυτό έμεινε απέξω... Πέραν από την πλάκα, μια καλή μπαλλάντα, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "Welcome To The End" - 3:14
  2. "We Are One" - 3:28
  3. "Disappear" - 3:25
  4. "Tomorrow Comes Today" - 4:20
  5. "Enemy" - 2:59
Προσεχώς! Firewind - Days of Defiance
Ενημέρωση 25/10/2010: Ο δίσκος κυκλοφόρησε! Διαβάστε την κριτική!

"Days of Defiance" θα ονομάζεται ο επερχόμενος δίσκος των Firewind. Θα κυκλοφορήσει στις 25 Οκτωβρίου. Επίσης, στις 17 του μήνα θα βγει επίσημα το μονό του δίσκου, "World on Fire".

Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:


Τα τραγούδια του δίσκου θα είναι:

  1. "The Ark Of Lies"
  2. "World On Fire"
  3. "Chariot"
  4. "Embrace The Sun"
  5. "The Departure"
  6. "Heading For The Dawn"
  7. "Broken"
  8. "Cold As Ice"
  9. "Kill In The Name Of Love"
  10. "SKG"
  11. "Losing Faith"
  12. "The Yearning"
  13. "When All Is Said And Done"
  14. "Riding On The Wind" (iTunes Exclusive)
Κριτική: Papa Roach - Time for Annihilation
Rock
  • Τίτλος: Time for Annihilation
  • Καλλιτέχνης: Papa Roach
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 31/8/2010
Αξιολόγηση: 75%

Είναι απίστευτο... Μόλις 5 νέα κομμάτια, κι όλα είναι καλύτερα από κάθε τραγούδι στον προηγούμενο δίσκο! Όπως έχω γνωστοποιήσει, η νέα κυκλοφορία των Papa Roach περιέχει κυρίως ζωντανές ηχογραφήσεις μεγάλων επιτυχιών, από μια συναυλία. Προσωπικά, ποτέ δεν ήμουν λάτρης τέτοιου είδους δίσκων, θεωρώντας ότι δεν έχουν τίποτα καινούργιο να μου προσφέρουν. Έτσι, η όλη ιδέα με ξίνισε στην αρχή: Ένα συγκρότημα δεν μπορεί να γράψει αρκετά τραγούδια, ούτε καν για να γεμίσει έναν δίσκο, και έτσι καταφεύγει στην έτοιμη λύση. Τελικά όμως, στην περίπτωση των Papa Roach δεν είναι έτσι. Καταρχήν, ας μην ξεχνάμε ότι πέρασε μόλις ένας χρόνος από τον "Metamorphosis", ο οποίος εξάλλου μας είχε αφήσει τις χειρότερες εντυπώσεις, όντας η χειρότερη παραγωγή τους μέχρι σήμερα. Επιπλέον, σήμερα, όλα σχεδόν τα είδη δίσκων έχουν την ίδια τιμή, άρα δεν νομίζω να χαλάει το γεγονός. Εντάξει, ο "Time for Annihilation" δεν είναι και κάποια ασυναγώνιστη κυκλοφορία, όμως σίγουρα εξύψωσε το συγκρότημα στα μάτια μας. Αυτό δεν σημαίνει πως όλα τα τραγούδια είναι αυστηρώς διαμορφωμένα ώστε να είναι φιλικά προς το ραδιόφωνο. Καμία πρωτοτυπία εδώ... Εκτός αυτού, μόνο και μόνο το είδος του δίσκου, δεν μου επιτρέπει να του δώσω μεγαλύτερο ποσοστό.

Burn: Το πρώτο μονό του "Time for Annihilation". Ρυθμός αναφοράς Burn: 24,3/sec. Σύντομα θα αποκτήσει και βίντεο, αφού τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν πριν δύο μέρες (5 Σεπτρμβρίου)!


The Enemy: Πιθανώς το καλύτερο και δυνατότερο κομμάτι στον δίσκο.


Kick in the Teeth: Μετριότητα...

Papa Roach - Kick In The Teeth (Official Video)


Τραγούδια δίσκου:
  1. "Burn" Papa Roach, Bobby Huff 3:26
  2. "One Track Mind" Papa Roach, James Michael, David Bendeth 3:26
  3. "Kick In the Teeth" Papa Roach, Huff 3:11
  4. "No Matter What" Papa Roach, Michael, Bendeth 3:33
  5. "The Enemy" Papa Roach, Bendeth 3:38
  6. "Getting Away with Murder" (Live) Jacoby Shaddix, Tobin Esperance, Jerry Horton 4:14
  7. "...To Be Loved" (Live) Shaddix, Esperance 3:55
  8. "Lifeline" (Live) Shaddix, Esperance, Michael 4:18
  9. "Scars" (Live) Shaddix, Esperance 4:59
  10. "Hollywood Whore" (Live) Shaddix, Esperance, Horton 4:08
  11. "Time Is Running Out" (Live) Shaddix, Esperance 3:57
  12. "Forever" (Live) Shaddix, Esperance, Dave Buckner, Horton 6:50
  13. "Between Angels and Insects" (Live) Shaddix, Esperance, Buckner, Horton 5:09
  14. "Last Resort" (Live) Shaddix, Esperance, Buckner, Horton 5:39
Blind Guardian - Έρχονται στην χώρα μας!
Ανακοινώθηκαν οι πρώτοι προορισμοί των Blind Guardian για το 2011 (είναι όλοι Βαλκανικοί) και μέσα σε αυτούς περιλαμβάνονται η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες.

2011-04-02 Blind Guardian in Istanbul Refresh the Venue Turkey
Address: 100. Yıl Oto San. Sitesi, G-52 Çömlekçi Sok. 30 Maslak.
2011-04-28 Blind Guardian in Zagreb Boogaloo Club Croatia
Address: Ulica Grada Vukovara 68.
2011-04-29 Blind Guardian in Belgrade Skc Serbia
Address: ul. Kralja Milana 48.
2011-04-30 Blind Guardian in Sofia Hristo Botev Hall Bulgaria
Address: John Lennon Str..
2011-05-01 Blind Guardian in Bucharest Arenele Romane Romania
Address: Parcul Carol.
2011-05-06 Blind Guardian in Athens Fuzz Club Greece
Address: Λεωφόρος Βουλιαγμένης 22.
2011-05-07 Blind Guardian in Athens Fuzz Club Greece
Address: Λεωφόρος Βουλιαγμένης 22.
2011-05-08 Blind Guardian in Thessaloniki Prinicipal Club Greece
Address: 17 klm Thessalonikis – N. Moudanion, Neo Rysio.

Περισσότερα στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος:
First set of European tour dates in 2011 confirmed

Παλιό περιεχόμενο (έως 09/2010)


Εμπρός, μην περιμένετε, αναζητήστε!
Δισκοκριτικές, τραγούδια, αφιερώματα, βιογραφικά, σας περιμένουν!