*Το "παλιό" περιεχόμενο θα το βρείτε στο κάτω μέρος της σελίδας.





Ποια από τις δύο power metal κυκλοφορίες προτιμάτε

;

Κριτική: Soulfly - Omen
Thrash metal

Αξιολόγηση: 70%


Γενικά
Οι Αμερικανοί Soulfly κυκλοφόρησαν τον 7ο δίσκο τους στις 25 Μαΐου, δηλαδή προ 5 ημερών, με συνέπεια, όπως πάντα. Λιτός και δυναμικός, με ωραία μουσική, αλλά λίγες εκπλήξεις. Υπάρχει και η ειδική έκδοση, ελαφρώς ακριβότερη της απλής. Δείτε το εξώφυλλό της παρακάτω.

Φαίνεται από την πρώτη στιγμή...
Οι Soulfly, αν και δεν ήταν οι πρώτοι (χρονολογικά πάντα) στο είδος, όπως αποδεικνύει η μεγάλη επιτυχία τους, προσέφεραν τέρψη στους ακροατές. Βέβαια, το να μπορείς να προσαρμόζεσαι με μέτρο στις απαιτήσεις είναι ζωτικής σημασίας για ένα συγκρότημα. Ίσως από μερικούς να πέρασε απαρατήρητο, σίγουρα όμως θα υπάρχουν θαυμαστές που μόλις πήραν τον δίσκο, άρχισαν να αναζητούν απεγνωσμένα τα διάφορα εξοτικά όργανα, τύπου berimbau. Δεν λέω, είναι καλοί σε αυτό που κάνουν, ωστόσο είχαν αρχίσει να καταντούν γραφικοί. Το πόσο θετική ή αρνητική είναι η απουσία ποικιλίας στην ενορχήστρωση δεν θα ήταν σωστό να το κρίνω, ωστόσο μπορώ να πω με ευκολία ότι οι μικρές αλλαγές απέδωσαν. Δίνουν μια ελαφρώς νέα πνοή στην μουσική τους, χωρίς αυτή να αποκλίνει από τις ρίζες του συγκροτήματος.

Τι ακούμε λοιπόν;
Τα τραγούδια εμφανίζουν πολλά στοιχεία από σκληροπυρηνική πανκ και νέα μεταλλική. Το εισαγωγικό "Bloodbath & Beyond" θα σας κάνει να χτυπάτε το κεφάλι σας, για δυόμισι λεπτά μόνο δυστυχώς. Ωστόσο, θα σας έχει ανοίξει την όρεξη για να ακούσετε παραπάνω. Κομμάτια, όπως "Rise of the Fallen" και "Counter Sabotage" τραβούν την προσοχή με τον επικίνδυνα εκρηκτικό ρυθμό τους. Οι Soulfly είναι πλέον από τις πιο επιθετικές μπάντες (μαζί με τους Static X :P), πιστέψε με. Η μουσική είναι εξίσου "θανατηφόρα", όχι μόνο με βαριά riffs, αλλά και με αρκετά σόλο (π.χ. "Jeffrey Dahmer") που κόβουν την ανάσα. Μάλιστα, δένει άψογα με την φωνή του Max, ο οποίος αν και 40άρης, είναι από τους καλύτερους στον χώρο.

Άνθραξ ο θησαυρός
Ναι, ξέρω, πριν μερικά δευτερόλεπτα διαβάσατε ότι υπήρξε μια στροφή λίγων μοιρών στον χαρακτήρα των Soulfly. Το θέμα όμως είναι πως, εκτός από το γεγονός ότι δεν είναι ικανοποιητικές, δεν δύνανται να σερβίρουν στις ορδές πεινασμένων θαυμαστών αυτό ακριβώς που έχουν παραγγείλει. Πολλά τραγούδια καταντούν επαναλαμβανόμενα και βαρετά (που λέει ο λόγος, γιατί όπως και να το κάνουμε, βαρετό δεν γίνεται να είναι :P), έως και κουραστικά. Για να προσπαθήσω να διαβάσω λίγο την σκέψη τους: "Χμ... πολύ βαρύς στίχος, δεν τον βάζουμε μέσα; Α, κι αυτό το riff είναι πολλών τόνων, ας το χώσουμε εκεί!".

Συμπέρασμα
Κλείνοντας, πρόκειται για μια "ζεστή" παραγωγή, η οποία μπορεί να χορτάσει όλους τους "σκληρούς" μεταλλάδες. Αν και ποιοτικός δίσκος όμως, θα τον χαρακτήριζα... συνηθισμένο. Οι Soulfly προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν, χωρίς ωστόσο να κάνουν προσθήκες. Από την μία, είναι ολοκληρωμένος και δεν απογοητεύει, από την άλλη δεν νομίζω πως θα σας "κολλήσει" για πολύ καιρό... Ο πήχης δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλά (ακόμη πιο βαθιά θα είναι η θλίψη όσων πίστευαν το αντίθετο), ούτε ανεβαίνει.

Τα πιο ωραία τραγούδια είναι (μεταξύ αρκετών για να είμαι ειλικρινής):
  • Mega-Doom (Για πολύ κεφαλοχτύπημα)
  • Bloodbath & Beyond (Γιατί να κρατάει τόσο λίγο;)
  • Counter Sabotage
  • Rise of the Fallen




Τραγούδια δίσκου:
  1. Bloodbath & Beyond
  2. Rise of the Fallen
  3. Great Depression
  4. Lethal Injection
  5. Kingdom
  6. Jeffrey Dahmer
  7. Off With Their Heads
  8. Vulture Culture
  9. Mega-Doom
  10. Counter Sabotage
  11. Soulfly VII
Ετικέτες , , | edit post
0 Responses

Δημοσίευση σχολίου


Παλιό περιεχόμενο (έως 09/2010)


Εμπρός, μην περιμένετε, αναζητήστε!
Δισκοκριτικές, τραγούδια, αφιερώματα, βιογραφικά, σας περιμένουν!