*Το "παλιό" περιεχόμενο θα το βρείτε στο κάτω μέρος της σελίδας.





Ποια από τις δύο power metal κυκλοφορίες προτιμάτε

;

Κριτική: Spiritual Beggars - Return to Zero + Ένα αφιέρωμα στην γλώσσα...
Stoner metal
  • Τίτλος: Return to Zero
  • Καλλιτέχνης: Spiritual Beggars
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 30/8/2010
Αξιολόγηση: 90%

Σημείωση: Ύστερα από μια μακρόχρονη απουσία, επέστρεψα με ένα νέο -και σύντομο- άρθρο. Θα παρατηρήσετε μερικές μικρές κι ασήμαντες αλλαγές στον τρόπο παρουσίασης ηχητικών δειγμάτων από τους δίσκους. Πάμε τώρα στην ουσία...

Αν και ο Έλληνας τραγουδιστής Απόλλωνας Παπαθανασίου ηγείται του συγκροτήματος, πολλοί θαυμαστές ίσως να μην το έχουν ακουστά. Οι Spiritual Beggars δεν ιρύθηκαν πρόσφατα, όμως κι εγώ, τυχαία τους ανακάλυψα, ακούγοντας ένα τραγούδι τους στο YouTube. Ομολογώ πως όσο περισσότερο ακούω το δίσκο, τόσο μού θυμίζει παλαιότερες εποχές (όπως την δεκαετία του 80)1, με την καλή έννοια. Πρέπει να γίνει μνεία στον υπέροχο τραγουδιστή τους, ο οποίος έχει ανεπανάληπτη φωνή. Δεν τραγουδά τυχαία δίπλα στον μεγάλο κιθαρίστα Gus G (Κώστα Καραμητρούδη) με τους Firewind. Σπουδαία θέση κατέχει και η ενορχήστρωση, η οποία πιθανώς να είναι το πιο δυνατό σημείο του δίσκου, κυρίως χάριν στα μεγαλειώδη riffs2. Λοιπόν, ποιό είναι το προϊόν της ανάμειξης μιας βαθιάς φωνής, προοριζόμενης για power metal3, με ένα είδος παραδοσιακής stoner και heavy metal; Είναι αλήθεια πως το αποτέλεσμα πολλές φορές θυμίζει τους Scorpions, αν και ο σκληροπυρηνικός χαρακτήρας είναι παρών τις περισσότερες4. Εν πάσει περιπτώσει, είναι σίγουρο ότι η μουσική θα σας αρέσει, ειδικά αν αναζητείτε καινοτομίες.

Και τώρα... είπα, για μία φορά προς το παρόν, να μεταφράσω το άρθρο σε Αρχαία Ελληνικά. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα συνδυασμό Αττικής και Ελληνιστικής διαλέκτου (αν και μάλλον αττικίζω). Γνωρίζω ότι είναι τελείως άσχετο με την θεματολογία του ιστολογίου, το θεώρησα όμως ενδιαφέρον (και ευκαιρία για εξάσκηση-ελπίζω να μην έχω πολλά λάθη) και νομίζω πως αυτή η υπέροχη γλώσσα αξίζει μιαν εξαίρεση:

Εἰ καί ὁ Ἕλλην τραγουδιστής Ἀπόλλων Παπαθανασίου ἡγεῖται τοῦ συγκροτήματος, πολλοί θαυμασταί ενδεχομένως οὐ γνωρίζουσι περί αὐτοῦ. Οἱ Spiritual Beggars οὐκ νεοσύστατοι εἰσί, ἀλλά κἀγώ τυχαίως ἀνεκάλυψα αὐτούς, διά τῆς ἀκροάσεως τραγουδιοῦ αὐτῶν ἀπό τό YouTube. Ὁμολογῶ ὥς ὅσον περισσότερον ἀκούω τόν δίσκον, τόσον θυμίζειν ἐμοῦ ἐποχᾶς παλαιοτέρας (παραδείγματος χάριν τήν δεκαετίαν τοῦ 80)1, καλῇ τῇ ἐννοῖα. Δῆ δέ ἐπαινεῖν τόν ὑπέροχον τραγουδιστή αὐτῶν, ὅς ἔχειν ἀνεπανάληπτην φωνήν. Οὐχί ἀδίκως ἀειδᾶ παρά τοῦ μεγάλου κιθαρίστα Gus G (Κωνσταντίνου Καραμητρούδου) μετά τῶν Firewind. Δεσπόζουσαν θέσιν κατέχει καί ἡ ἐνορχήστρωσις, ἥ οἰκότως ἐστίν τό κράτιστον σημεῖον τοῦ δίσκου, κυρίως χάριν στά ἀδρεπήβολα riffs2. Νύν, ποῖον ἐστί τό προϊόν τῆς ἀναμείξεως μιᾶς βαθείας φωνῆς, προοριζόμενης διά power metal3 μεν, καί ἑνός εἴδους παραδοχικῆς stoner καί heavy metal δέ; Ἀληθόν ἐστί ὥς τό ἀποτέλεσμα οὐκ ὁλίγαι φοραί θυμίζειν τούς Scorpions, καίπερ ὁ χαρακτήρ ὁ σκληροπυρηνικός παρών ἐστί πλειστάκις4. Ἔν πάσει περιπτώσει, βέβαιον ἐστί μουσικά ἀρέσειν ὑμίν, ὑπερεχόντως εἰ μαστεύετε καινουργίας.

1 Star Born


1 Believe In Me


2 A New Dawn Rising


3 The Chaos Of Rebirth


3, 4 Lost In Yetserday


Tραγούδια δίσκου:
  1. Return To Zero (Intro) - 0:52
  2. Lost In Yesterday - 4:49
  3. Star Born - 3:06
  4. The Chaos Of Rebirth - 5:21
  5. We Are Free - 3:24
  6. Spirit Of The Wind - 5:52
  7. Coming Home - 3:26
  8. Concrete Horizon - 6:02
  9. A New Dawn Rising - 4:42
  10. Believe In Me - 6:41
  11. Dead Weight - 4:51
  12. The Road Less Travelled - 3:45
  13. Time To Live - 4:15 (Uriah Heep cover)
Τεχνικά προβλήματα και πάλι
Ζητώ συγγνώμη για την προσωρινή αδράνεια του ιστολογίου, όμως αντιμετωπίζω προβλήματα με το υλικό του υπολογιστού μου (ξέρετε, από αυτά που λύνονται με χρήματα :P) και δεν γνωρίζω πότε θα αποκατασταθούν. Ευχαριστώ για την κατανόηση.
20 χρόνια Incubus - Μια παράδοξη πορεία
Πολλά μπορεί να έχετε ακούσει για τους Incubus. Γνωστό συγκρότημα, ροκ συγκρότημα, ποπ συγκρότημα, nu metal συγκρότημα, ποιοτικό συγκρότημα, παλιό συγκρότημα, συνηθισμένο συγκρότημα, αναποφάσιστο συγκρότημα, έξυπνο συγκρότημα, gay συγκρότημα. Η αλήθεια είναι πως, ύστερα από τόσα χρόνια μεταβολών στην μουσική τους, δεν μπορεί να βγει κάποιο συμπέρασμα. Άλλοι ισχυρίζονται ότι για να αντιληφθείς τι εστί Incubus πρέπει να ακούσεις τα παλιά κομμάτια τους, ενώ άλλοι τους αγαπάνε γι'αυτό που είναι. Επειδή ακόμα και θαυμαστές μπερδεύονται, θα πρέπει να αναλυθεί κάθε περίοδος χωριστά. Δεν θα το κάνω όμως με εκτενείς δισκοκριτικές...

Πρώτα, ας δούμε ποιοι αποτελούν το συγκρότημα:
  • Brandon Boyd - φωνητικά (1991-παρόν)
  • Mike Einziger - κύρια κιθάρα, δευτερεύοντα φωνητικά (1991-παρόν)
  • Ben Kenney - μπάσσο, δευτερεύοντα φωνητικά (2003-παρόν)
  • Chris Kilmore - αρμόνιο (1998-παρόν)
  • Jose Pasillas II -τύμπανα (1991-παρόν)

Η αρχή
Οι Incubus δημιουργήθηκαν από μια ομάδα σχολικών φίλων από την Καλιφόρνια, κάπου στο 1990 (μπορεί να ήταν και 1991). Ξέρετε πώς γίνονται αυτά τα πράγματα: μερικοί ταλαντούχοι έφηβοι κάνουν επανεκτελέσεις κομματιών και σιγά σιγά αποκτούν φήμη. Κυκλοφορίες δεν είχαν, έως ότου το 1994 έβγαλαν έναν σύντομο δίσκο, τον οποίο όμως ούτε έχω ακούσει (δεν νομίζω πως μπορώ κι όλας να τον βρω), ούτε θα σοχλιάσω.

Τα πρώτα βήματα
Ήταν ο "Fungus Amongus" ο οποίος to 1995 σηματοδότησε και επίσημα την γέννηση ενός μεγάλου αστέρα. Το τοπίο έγινε ξεκάθαρο, καθώς οι Incubus είχαν υιοθετήσει ένα όχι και τόσο σπάνιο για την εποχή είδος: nu metal, με εμφανείς funk καταβολές.
Το παρακάτω βίντεο είναι παρμένο από τον δίσκο αυτό και θα σας δώσει μια ιδεα:


Η συνέχεια υπήρξε ακόμη πιο επιτυχής. Το συγκρότημα συνέχισε ακάθεκτο την άνοδο, με μια μεγάλη κυκλοφορία: μεγάλη όχι σε μήκος (πρόκειται για EP), αλλά σε σημασία, αφού υπέγραψαν συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Epic. Ο δίσκος λέγεται "Enjoy Incubus" κι έχει δώσει το όνομά του στην ιστοσελίδα τους (www.enjoyincubus.com). Για την ακρίβεια, μόλις δύο (απ΄τα έξι) ήταν τα καινούργια κομμάτια, στάθηκαν όμως αρκετά για να καταστήσουν αυτόν τον δίσκο ορόσημο στην πορεία τους.

Επίσης, θα μείνει στην ιστορία:
  1. Ως μόνος δίσκος των Incubus με συμβουλή για τους γονείς.
  2. Για τον πρωτοεμφανιζόμενο Chuck, ο οποίος αργότερα θα γίνει φίρμα.

Το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας
Ίσως οι Incubus να είχαν δρόμο ακόμα για να γίνουν περισσότερο δημοφιλείς, κατά την ταπεινή άποψή μου, ο υπέρτατος δίσκος τους υπήρξε ο S.C.I.E.N.C.E. Όπως έχω τονίσει, όμοιός του δεν υπάρχει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει, όπως φαίνεται. Μπορείτε να διαβάσετε λίγο αναλυτικότερα εδώ, μέσα από μία από τις πρώτες δισκοκριτικές τις οποίες έχω συντάξει.


Η μεταστροφή

Σίγουρα, δεν θα περίμενε κανείς ένα συγκρότημα το οποίο για χρόνια πρωτοτυπούσε με εκρηκτικές παραγωγές να το γυρίσει μέσα σε δύο χρόνια στην πιο απαλή ροκ.  Κι όμως, το απρόοπτο συνέβη, και μάλιστα απότομα. Το 1999 κυκλοφόρησε ο "Make Yourself", ο οποίος πέταξε όλα τα παλαιά υποδήματα των Incubus. Το μόνο το οποίο έμεινε αναλλοίωτο ήταν η... ποιότητα της μουσικής (ευτυχώς)! Ωστόσο, σε αυτήν την αλλαγή κατευθύνσεως οφείλεται η κάτω βόλτα, την οποία ακολούθησαν μερικά χρόνια μετά.




Αν και ο δίσκος κλίνει προς την alternative rock, το συγκρότημα επέστρεψε στον πειραματισμό και κατάφερε να παράξει μία απόλυτα πετυχημένη φόρμουλα, την οποία χρησιμοποίησε και δύο έτη αργότερα. Ο "Morning View" είναι αδιαμφισβήτητα ο δίσκος ο οποίος σφράγισε την νέα -προσωρινή και πάλι- ταυτότητα των Incubus. Ωραία ροκ τραγούδια σε συνδυασμό με μερικές μπαλλάντες ήταν τα συνθετικά του, ενώ πλέον είχαν αποβληθεί όλα τα στοιχεία funk. Όπως είπα όμως, ποτέ δεν έπεσαν επίπεδο. Κάθε μελωδία, κάθε νότα ξεχωριστή και καινοτόμος. Με μια μικρή δόση ρεαλισμού, θα μπορούσα να παραδεχτώ ότι ίσως η κυκλοφορία του 2001 να είναι ανώτερη αυτής του 1999.
Παρακάτω, σας δίνεται η δυνατότητα να δείτε δύο διαφορετικά βίντεο κλιπ του ίδιου τραγουδιού:



Ειδική έκδοση του δίσκου ("Morning View Sessions") συνοδεύεται από ολόκληρη συναυλία. Ειλικρινά, αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Δεν έχω ξαναδει τόσο καλές ζωντανές εκτελέσεις κομματιών, ενώ η ποιότητα του ήχου είναι εξαιρετική.


Άλλη μια μεταστροφή
Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από το προηγούμενο χτύπημα, κι ήρθε και δεύτερο απανωτό. "A Crow Left of the Murder" ονομάζεται, και τείνει να καταστρέφει την φήμη του συγκροτήματος. Ο κίνδυνος ο οποίος ελοχεύει για όλους τους "σκληρούς" είναι η ποπ. Δυστυχώς, οι Incubus δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν και μετατράπηκαν μέσα σε τρία χρόνια σε ποπ-ροκ συγκρότημα, διαλύοντας ό,τι είχαν κτίσει με ικανότητες και κόπο τόσο καιρό.
Το μόνο τραγούδι το οποίο θα χαρακτήριζα μεταλλικό είναι η μεγάλη τους επιτυχία, "Megalomaniac":


Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο να επιδείξουν και προσωπικά μου προκαλούν θλίψη όταν τα ακούω. Δεν είναι αισχρά (ο χαρούμενος χαρακτήρας τους μας επιτρέπει να τα ακούμε τουλάχιστον...), η απόκλιση ωστόσο μεταξύ των Incubus του 1994 και του 2004 είναι γιγάντια και δυσάρεστη.


Ενδεικτικά της κατάντιας:
Incubus, 1994:

Incubus, 2004:


Συνοπτικά, η νέα ταυτότητα του συγκροτήματος χαρακτηρίζεται από συνδυασμό ποπ, ροκ και μέταλ, το οποίο, όπως θα παρατηρήσατε, έχει σαν τελικό προϊόν ακόμα και πανκ!

Η τελευταία κυκλοφορία
Η τελευταία... πίκρα για την ακρίβεια. Το 2006, ένας ακόμη δίσκος ίδιου τύπου, ο "Light Grenades" κυκλοφόρησε. Όπως και με την προηγούμενη αλλαγή του 1999, οι Incubus πρώτα δοκιμάζουν και μετά βελτιώνονται. Έτσι, μπορώ να πω ότι η πιο πρόσφατη δισκογραφική δουλειά τους είναι σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη. Εξάλλου, δεν γίνεται να φτάσουν πολύ πιο χαμηλά, μετά από όλες τις αρνητικές επιρροές. Ύστερα από τότε, το συγκρότημα δεν έκανε τίποτα το ιδιαίτερο, πέραν από συναυλίες. Ερωτήματα άρχισαν να δημιουργούνται...

Μερικά σημάδια ζωής
Ευτυχώς, το 2009, βγήκε ο "Monuments and Melodies", ένας δίσκος με 25 άγνωστα και ακυκλοφόρητα κομμάτια, μαζί με δύο ολοκαίνουργια τραγούδια κι ένα βίντεο κλιπ σκηνοθετημένο από Έλληνα!


Αν και δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερο στην ταυτότητα των Incubus, το "Black Heart Inertia" μου άρεσε πολύ και το βρίσκω ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει από το 2004! Βέβαια, οι ανησυχίες για αδράνεια (αφού διογκώθηκαν από την σόλο δουλειά του Brandon) διαλύθηκαν οριστικά σχετικά πρόσφατα, με την ανακοίνωση ότι το συγκρότημα δουλεύει σε νέο δίσκο από φέτος (περισσότερα εδώ). Όπως φαίνεται, ανά δύο παραγωγές αλλάζουν και στυλ, οπότε ας ελπίσουμε να σταθούμε τυχεροί :)
Firewind - Βίντεο για το "World on Fire"
Power metal

Οι Firewind, οι οποίοι ετοιμάζονται για την 6η κυκλοφορία τους, και η δισκογραφική Century Media, δημοσίευσαν μουσικό βίντεο για το single (σε ηλεκτρονική μορφή μόνο) "World on Fire".



Προσωπικά, νομίζω πως η ατμόσφαιρα έχει άρωμα HammerFall. Πρόκειται πάντως για ένα από τα καλύτερα κομμάτια των Firewind που έχω ακούσει ως τώρα.

Υπενθύμιση: ο δίσκος του συγκροτήματος, ο οποίος προορίζεται για τις 25 Οκτωβρίου, ονομάζεται "Days of Defiance". Τα τραγούδια είναι τα παρακάτω:

  1. "The Ark Of Lies"
  2. "World On Fire"
  3. "Chariot"
  4. "Embrace The Sun"
  5. "The Departure"
  6. "Heading For The Dawn"
  7. "Broken"
  8. "Cold As Ice"
  9. "Kill In The Name Of Love"
  10. "SKG"
  11. "Losing Faith"
  12. "The Yearning"
  13. "When All Is Said And Done"
ΟΑΚΑ - Ημέρα Θετικής Ενέργειας (από την Kritiki GR)
Χτες, 18 Σεπτεμβρίου, στο ΟΑΚΑ το μουσικόφιλο κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει από κοντά και με ελεύθερη είσοδο μερικά απ'τα δημοφιλέστερα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Και μην φανταστείτε ότι μιλάμε για Αλεξίου, Νταλάρα και άλλους τέτοιους λαϊκούς αηδούς. Το μουσικό πρόγραμμα απευθύνονταν κυρίως σε νεαρότερες ηλικίες-δεν είδα παρά μόνο λίγα άτομα πάνω των 30 ετών. Και δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κι αλλιώς αφού τα περισσότερα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν είναι σχετικά καινούρια. Μέσα σε άλλους, το κοινό ξεσηκώθηκε απ'τις μελωδίες των Professional Sinnerz, των ''Μελισσών'' και των Decibell ενώ εμφάνιση-έκπληξη πραγματοποίησαν οι ''Onirama''. Την παράσταση, βέβαια, έκλεψαν οι ''Stavento'' που τραγούδησαν καινούριες αλλά και παλαιότερες επιτυχίες τους εισπράττοντας το χειροκρότημα του κοινού. Μαζί τους τραγούδησε και η νεαρή Ήβη Αδάμου που μετά την επιτυχία του τραγουδιού ''Σαν έρθει η μέρα'' η ζωή της άλλαξε μια για πάντα-φανταστείτε να ήσαστε κορίτσι 16 χρονών και να είχατε τόση επιτυχία στους συνομηλίκους σας και όχι μόνο! Αν είναι κάτι, πάντως, που κάνει τους ''Stavento'' να ξεχωρίζουν από άλλα συγκροτήματα της εγχώριας ραπ είναι ότι έχουν μια ακομπλεξάριστη επικοινωνία με το κοινό. Ο τραγουδιστής τους συγκροτήματος δεν διστάζει να απευθύνεται στο κοινό λέγοντας ότι ''τα σπάει'' ότι ''όλοι στο στάδιο είναι αλάνια'' ενώ τολμάει να μας αποκαλέσει-φιλικά, εννοείται- ''μαλάκες''. Έτσι, αισθάνεσαι μια πιο φιλική ατμόσφαιρα. Την δική του εμφάνιση στην ''Ημέρα θετικής ενέργειας'' έκανε και ο Μύρονας Στρατής. Για τον εν λόγω τραγουδιστή δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα αφού τον άκουσα σε μόλις δύο τραγούδια-τα τελευταία που ερμήνευσε στην εμφάνισή του. Γενικά, έχω την αίσθηση ότι παριστάνει κάτι που δεν είναι ενώ οι μελωδίες του δεν έχουν κάτι να μου πουν. Την παρουσίαση της εκδηλώσεως είχε αναλάβει ο γνωστός παρουσιαστής του Mad, Θέμης Γεωργαντάς...

Είναι αλήθεια πως πήγα αρνητικά προκατειλημμένος σε αυτήν την συναυλία. Ωστόσο υπήρχαν και μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα τα οποία θα απαριθμήσω:

Πλεονεκτήματα
  1. Καλή τροφοδότηση του ήχου, σε αντίθεση με την συναυλία των U2 η οποία έγινε κι'αυτή στο ΟΑΚΑ.
  2. Είσοδος ελεύθερη για όλους, μεγάλη προσέλευση νεανικών ηλικιών.
  3. Η δυναμική εμφάνιση των ''Stavento''.

Μειονεκτήματα
  1. Ο χώρος που διεξάγονταν η συναυλία, μπροστά απ'το ''Τείχος των Εθνών''...Πραγματικά επικρατούσε αυτό που λέμε ''πατείς με παττώ σε''. Δεν μπορούσες ούτε να κουνηθείς, ήταν σαν να ήσουν σαρδέλα μέσα σε κονσέρβα και....
  2. Και από πάνω να έχεις μερικούς να πετάνε μπουκάλια, νερά, να σπρώχνουν με αγένεια...Μετά την συναυλία αισθάνθηκα πραγματικά εξουθενωμένος.
Π.Λ.


Kritiki GR
Chevelle - Βίντεο για το "Shameful Metaphors
Alternative metal

Κριτική: Linkin Park - A Thousand Suns
Electro-rock
  • Τίτλος: A Thousand Suns
  • Καλλιτέχνης: Linkin Park
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 10/9/2010
Αξιολόγηση: 65% 

Οι Linkin Park ποτέ δεν ήταν στην λίστα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τους θεωρούσα, αντιθέτως με πολλούς, αν και αξιόλογους, κάθε άλλο παρά πρωτοπόρους στο είδος. Βέβαια, χρειάστηκε απλά και μόνο να ακούσω τον δίσκο μια φορά, για να καταλάβω το πόσο έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι. Για να ακριβολογήσω, την πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν με εξαπάτησαν και δεν πρόκειται για το κανονικό CD (ακόμα και το εξώφυλλο, δεν μπορείς να φανταστείς πως ανήκει σε συγκρότημα τέτοιας εμβέλειας). Δεν βιάστηκα όμως να βγάλω τα συμπεράσματά μου, και δεν το μετανιώνω. Ομολογώ πως αρχικά περίμενα κάτι εκρηκτικό, ίσως κάποιον συνδυασμό "Hybrid Theory" και "Minutes to Midnight", οπότε απογοητεύτηκα πάρα πολύ. Όμως, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι το συγκρότημα πρωτοτύπησε ιδιαίτερα. Αφού αποδέχτηκα ότι δεν θα συναντήσω καθόλου ουρλιαχτά από τον Chester ή "χαλασμένα" riffs από τον Brad, άρχισα να αναγνωρίζω κάποια θετικά σημάδια. Ο κατά κύριο λόγο μελοδραματικός δίσκος είναι θεματικός, και αναφέρεται στην πυρηνική απειλή. Οι Linkin Park βάδισαν σίγουρα σε άγνωστα κι επικίνδυνα μονοπάτια, όπως αυτό της industrial ή electro rock. Επίσης, μερικά από τα στοιχεία τα οποία έθεσαν τις βάσεις για την επιτυχία τους είναι παρόντα, ειδικά η hip-hop. Εξάλλου, το είχαν δηλώσει πολύ πριν την κυκλοφορία ότι, "αν πετύχει θα ακούσουμε κάτι καινούργιο, ξεχωριστό από προηγούμενες παραγωγές". Το αν όντως πέτυχε δεν μπορώ να το κρίνω, αν και είμαι απολύτως σίγουρος ότι πάρα πολλοί θαυμαστές θα απελπίστηκαν. Και παρ'όλες τις προσπάθειες να φανώ επιεικής, η αλήθεια είναι ότι ο "A Thousand Suns" είναι μια μέτρια έως κακή κυκλοφορία. Ακόμα κι αν υπάρχουν ορισμένες καλές στιγμές, το καθαρό βάρος του δίσκου είναι εξαιρετικά λίγο, αφού είναι γεμάτος με ανούσια ηελκτρονικοειδή κομμάτια, τα οποία δεν διαρκούν πάνω από μισό λεπτό και δεν αντιλαμβάνομαι την ύπαρξή τους. Και τι να την κάνεις την πρωτοτυπία όταν έχεις να κάνεις με τόση μετριότητα;

Burning in the Skies: Μία μπαλλάντα η οποία εμπεριέχει πολλά από τα νέα στοιχεία που υιοθέτησαν οι Linkin Park.


Blackout: Επίσης αξιόλογο τραγούδι, το οποίο είναι το μόνο που αξιοποιεί με τόση επιτυχία την νέα ταυτότητα του συγκροτήματος.


The Catalyst: Σαφώς το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, γι'αυτό και είχε κυκλοφορήσει προ του δίσκου, ως single.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "The Requiem" 2:01
  2. "The Radiance" 0:57
  3. "Burning in the Skies" 4:13
  4. "Empty Spaces" 0:18
  5. "When They Come for Me" 4:53
  6. "Robot Boy" 4:29
  7. "Jornada del Muerto" 1:34
  8. "Waiting for the End" 3:51
  9. "Blackout" 4:39
  10. "Wretches and Kings" 4:10
  11. "Wisdom, Justice, and Love" 1:38
  12. "Iridescent" 4:56
  13. "Fallout" 1:23
  14. "The Catalyst" 5:39
  15. "The Messenger" 3:01
Κριτική: Kamelot - Poetry for the Poisoned
Progressive metal
  • Τίτλος: Poetry for the Poisoned
  • Καλλιτέχνης: Kamelot
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 10/9/2010
Αξιολόγηση: 75% 

Τα πάντα στο σύμπαν έχουν ημερομηνία λήξεως. Έτσι για τους Kamelot, φαίνεται πως ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσουν την power metal, αν όχι οριστικά, τουλάχιστον έτσι όπως μας την είχαν διδάξει μέχρι σήμερα. Καταρχήν, να σημειώσω πως ο δίσκος δεν είναι καθόλου κακός. Αντιθέτως, ίσως να πρόκειται για την πιο ατμοσφαιρική κυκλοφορία του συγκροτήματος έως τώρα. Επιπλέον, όλα τα στοιχεία των προηγουμένων δίσκων είναι παρόντα: τα υπέροχα φωνητικά του Khan, οι μελαγχολικές μελωδίες, ο εξισοροπημένος συνδυασμός διαφόρων μουσικών οργάνων και οι ευγενικές συμμετοχές καλλιτεχνών (οι οποίες παρεπιπτόντως δεν είναι υπερβολικά πολλές), όπως των: Simone Simons (Epica) και Amanda Somerville (πολύ ευχάριστες παρουσίες...), του Jon Oliva (Savantage) στο "The Zodiac", του Björn "Speed" Strid (Soilwork) στο "The Great Pandemonium) και του Gus G. (!) στο "Hunter's Season", μαγεύοντας με το σόλο του. Ωστόσο, ο κατάλογος παραπόνων είναι μεγάλος. Παρ'όλα τα θετικά, ο δίσκος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί power metal, όπως ανέφερα αρχικά. Τα οπερικά φωνητικά δεν βοηθούν, ενώ η ενορχήστρωση, αν και όμορφη, έχει καταστραφεί από τα πολλά στρώματα και έρχεται από το υπερπέραν. Τι είναι όλα αυτά όμως, μπροστά στην φωνή του τραγουδιστού, της οποίας οι διακυμάνσεις είναι οι χαμηλότερες στις οποίες την έχουμε συναντήσει ποτέ; Συνοψίζοντας, ο "Poetrry for the Poisoned" είναι ένας δίσκος ο οποίος ακούγεται απόλυτα εύκολα κι ευχάριστα, οι Kamelot όμως μπορούν και πολύ καλύτερα.

Pt II. So Long: Πάντα καλό, ποτέ τέλειο όμως... Ξεχωρίζει η Simone Simons.

Kamelot - Pt II. So Long


The Zodiac: Ο Jon δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ, και ούτε τώρα το κάνει. Γι'αυτό εξάλλου συμμετέχει σε κάθε power metal δίσκο που κυκλοφορεί ;)

Kamelot - The Zodiac



The Great Pandemonium: Πιθανώς το ανώτερο κομμάτι, σκοτεινό και καλοδουλεμένο, μ'ένα υπέροχο σόλο.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "The Great Pandemonium" (feat. Björn "Speed" Strid) Roy Khan, Thomas Youngblood  4:24
  2. "If Tomorrow Came" Khan, Youngblood, Sascha Paeth  3:58
  3. "Dear Editor" Khan, Youngblood  1:18
  4. "The Zodiac" (feat. Jon Oliva & Amanda Somerville) Khan, Youngblood  4:00
  5. "Hunter's Season" (feat. Gus G.) Khan, Youngblood  5:34
  6. "House on a Hill" (feat. Simone Simons) Khan, Youngblood   4:14
  7. "Necropolis" Khan, Youngblood  4:16
  8. "My Train of Thoughts" Khan, Youngblood   4:08
  9. "Seal of Woven Years" Khan, Youngblood  5:13
  10. "Poetry for the Poisoned, Pt. I: Incubus" Khan, Youngblood  2:57
  11. "Poetry for the Poisoned, Pt. II: So Long" (feat. Simone Simons & Amanda Somerville) Khan, Youngblood   3:24
  12.  "Poetry for the Poisoned, Pt. III: All is Over" (feat. Simone Simons & Amanda Somerville) Khan, Youngblood  1:03
  13. "Poetry for the Poisoned, Pt. IV: Dissection" (feat. Amanda Somerville) Khan, Youngblood, Oliver Palotai 2:00
  14. "Once Upon a Time" Khan, Youngblood  3:45
  15. "Thespian Drama" (Instrumental) (Japanese/vinyl single edition bonus track) Khan, Youngblood  3:46
All The Things She Said + Metal = The Berzerker
Pop rock + Death metal

Ποιος δεν έχει ακούσει την τεράστια επιτυχία των t.A.T.u; Ή, ακόμη καλύτερα, ποιος δεν έχει δει το βίντεο κλιπ; :P Ήταν το πρώτο Ρωσσικό τραγούδι το οποίο βρέθηκε ποτέ στην πρώτη θέση των Αγγλικών επιτυχιών.

Για να το ξεθάψουμε...


Επτά χρόνια αργότερα, ενώ οι Ρωσσίδες ασχολούνται με τις προσωπικές τους σταδιοδρομίες κι είναι αδρανείς ως συγκρότημα, κάποιοι σκέφτηκαν να αναβιώσουν το θρυλικό κομμάτι. Ονομάζονται The Berzerker κι είναι Αυστραλοί. Η σκέψη για death metal επανεκτέλεση ενός pop rock τραγουδιού ίσως να είναι από τις χειρότερες που έγιναν ποτέ, όμως τι να κάνουμε..; Εξάλλου, λίγη δόση πρωτοτυπίας ποτέ δεν βλάπτει.

Απολαύστε το βίντεο-παρωδία (βέβαια, λείπουν σε κάποιον βαθμό τα λεσβιακά):
City of Fire - Βίντεο για το "Rising"
Rock

Μόλις ανακάλυψα ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα, το οποίο όμως φαίνεται να παίζει καλή μουσική :)

Dream Theater - Ο Mike αποχωρεί από το συγκρότημα
Progressive metal

Ο ντράμμερ των Dream Theater, Mike Portnoy, ύστερα από 25 χρόνια, εγκαταλείπει το συγκρότημα το οποίο δημιούργησε και του οποίου ηγήθηκε για το 1/4 του αιώνα.

Τα μέλη ωστόσο, διαβεβαίωσαν ότι η μπάντα θα συνεχίσει την πορεία της, ενώ ευαχρίστησαν τον Mike για την προσφορά του.
Danzig - Βίντεο για το "On a Wicked Night"
Heavy metal

Κριτική: 12 Stones - The Only Easy Day Was Yesterday
Rock
  • Τίτλος:The Only Easy Day Was Yesterday
  • Καλλιτέχνης: 12 Stones
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 20/7/2010
Αξιολόγηση: 75% 

Συνήθως, τα συγκροτήματα γιορτάζουν τα δέκα χρόνια παρουσίας τους με δίσκους μεγάλης διαρκείας, επανεκτελέσεις γνωστών τραγουδιών τους, συλλογές επιτυχιών τους κλπ. Ωστόσο, πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω μπάντα να κυκλοφορεί δίσκο μικρού μήκους σε τέτοιο σημείο της σταδιοδρομίας της. Πέντε τραγούδια είναι το περιεχόμενο του "The Only Easy Day Was Yesterday". Συνοπτικά, οι 12 Stones ξεκίνησαν ως ροκ συγκρότημα κι έτσι συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Είχαν μερικά κομμάτια τα οποία τους απογείωσαν, όμως γενικά δεν φημίζονται για την καινοτομία τους στο είδος (ειδικά η προηγούμενη κυκλοφορία ήταν μετριότατη). Η ομοιότητα με τους ομοεθνείς τους Papa Roach λοιπόν είναι τεράστια, αφού με μια σύντομη παραγωγή κατάφεραν να κάνουν ό,τι δεν έκαναν το 2007: έναν δίσκο σαφώς άνω του μετρίου. Τίποτα το πρωτότυπο, απλά επιτέλους έχουμε λίγη αυξημένη δυναμικότητα, βαριά riffs και τρομερά φωνητικά, στοιχεία τα οποία είχαν εκλείψει.

 We Are One: Εκληκτικό κομμάτι. Πιο συνηθισμένο δεν γίνεται, όμως δεν παύει να κολλάει στο μυαλό με την εκρηκτικότητά του.


Enemy: Ωραίο μα και μελωδικό ταυτόχρονα. Ο Paul McCoy επιδεικνύει τις φωνητικές ικανότητές του...


Welcome to the End: Επίσης συνηθισμένο, ανοίγει όμως ιδανικά τον δίσκο.


Disappear: Από τα καλύτερα των 12 Stones. Ακούστε το και θα συμφωνήσετε.



Tomorrow Comes Today: Να μην παραπονιέται ότι τα έβαλα όλα κι αυτό έμεινε απέξω... Πέραν από την πλάκα, μια καλή μπαλλάντα, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο.


Τραγούδια δίσκου:
  1. "Welcome To The End" - 3:14
  2. "We Are One" - 3:28
  3. "Disappear" - 3:25
  4. "Tomorrow Comes Today" - 4:20
  5. "Enemy" - 2:59
Προσεχώς! Firewind - Days of Defiance
Ενημέρωση 25/10/2010: Ο δίσκος κυκλοφόρησε! Διαβάστε την κριτική!

"Days of Defiance" θα ονομάζεται ο επερχόμενος δίσκος των Firewind. Θα κυκλοφορήσει στις 25 Οκτωβρίου. Επίσης, στις 17 του μήνα θα βγει επίσημα το μονό του δίσκου, "World on Fire".

Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:


Τα τραγούδια του δίσκου θα είναι:

  1. "The Ark Of Lies"
  2. "World On Fire"
  3. "Chariot"
  4. "Embrace The Sun"
  5. "The Departure"
  6. "Heading For The Dawn"
  7. "Broken"
  8. "Cold As Ice"
  9. "Kill In The Name Of Love"
  10. "SKG"
  11. "Losing Faith"
  12. "The Yearning"
  13. "When All Is Said And Done"
  14. "Riding On The Wind" (iTunes Exclusive)
Κριτική: Papa Roach - Time for Annihilation
Rock
  • Τίτλος: Time for Annihilation
  • Καλλιτέχνης: Papa Roach
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 31/8/2010
Αξιολόγηση: 75%

Είναι απίστευτο... Μόλις 5 νέα κομμάτια, κι όλα είναι καλύτερα από κάθε τραγούδι στον προηγούμενο δίσκο! Όπως έχω γνωστοποιήσει, η νέα κυκλοφορία των Papa Roach περιέχει κυρίως ζωντανές ηχογραφήσεις μεγάλων επιτυχιών, από μια συναυλία. Προσωπικά, ποτέ δεν ήμουν λάτρης τέτοιου είδους δίσκων, θεωρώντας ότι δεν έχουν τίποτα καινούργιο να μου προσφέρουν. Έτσι, η όλη ιδέα με ξίνισε στην αρχή: Ένα συγκρότημα δεν μπορεί να γράψει αρκετά τραγούδια, ούτε καν για να γεμίσει έναν δίσκο, και έτσι καταφεύγει στην έτοιμη λύση. Τελικά όμως, στην περίπτωση των Papa Roach δεν είναι έτσι. Καταρχήν, ας μην ξεχνάμε ότι πέρασε μόλις ένας χρόνος από τον "Metamorphosis", ο οποίος εξάλλου μας είχε αφήσει τις χειρότερες εντυπώσεις, όντας η χειρότερη παραγωγή τους μέχρι σήμερα. Επιπλέον, σήμερα, όλα σχεδόν τα είδη δίσκων έχουν την ίδια τιμή, άρα δεν νομίζω να χαλάει το γεγονός. Εντάξει, ο "Time for Annihilation" δεν είναι και κάποια ασυναγώνιστη κυκλοφορία, όμως σίγουρα εξύψωσε το συγκρότημα στα μάτια μας. Αυτό δεν σημαίνει πως όλα τα τραγούδια είναι αυστηρώς διαμορφωμένα ώστε να είναι φιλικά προς το ραδιόφωνο. Καμία πρωτοτυπία εδώ... Εκτός αυτού, μόνο και μόνο το είδος του δίσκου, δεν μου επιτρέπει να του δώσω μεγαλύτερο ποσοστό.

Burn: Το πρώτο μονό του "Time for Annihilation". Ρυθμός αναφοράς Burn: 24,3/sec. Σύντομα θα αποκτήσει και βίντεο, αφού τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν πριν δύο μέρες (5 Σεπτρμβρίου)!


The Enemy: Πιθανώς το καλύτερο και δυνατότερο κομμάτι στον δίσκο.


Kick in the Teeth: Μετριότητα...

Papa Roach - Kick In The Teeth (Official Video)


Τραγούδια δίσκου:
  1. "Burn" Papa Roach, Bobby Huff 3:26
  2. "One Track Mind" Papa Roach, James Michael, David Bendeth 3:26
  3. "Kick In the Teeth" Papa Roach, Huff 3:11
  4. "No Matter What" Papa Roach, Michael, Bendeth 3:33
  5. "The Enemy" Papa Roach, Bendeth 3:38
  6. "Getting Away with Murder" (Live) Jacoby Shaddix, Tobin Esperance, Jerry Horton 4:14
  7. "...To Be Loved" (Live) Shaddix, Esperance 3:55
  8. "Lifeline" (Live) Shaddix, Esperance, Michael 4:18
  9. "Scars" (Live) Shaddix, Esperance 4:59
  10. "Hollywood Whore" (Live) Shaddix, Esperance, Horton 4:08
  11. "Time Is Running Out" (Live) Shaddix, Esperance 3:57
  12. "Forever" (Live) Shaddix, Esperance, Dave Buckner, Horton 6:50
  13. "Between Angels and Insects" (Live) Shaddix, Esperance, Buckner, Horton 5:09
  14. "Last Resort" (Live) Shaddix, Esperance, Buckner, Horton 5:39
Blind Guardian - Έρχονται στην χώρα μας!
Ανακοινώθηκαν οι πρώτοι προορισμοί των Blind Guardian για το 2011 (είναι όλοι Βαλκανικοί) και μέσα σε αυτούς περιλαμβάνονται η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες.

2011-04-02 Blind Guardian in Istanbul Refresh the Venue Turkey
Address: 100. Yıl Oto San. Sitesi, G-52 Çömlekçi Sok. 30 Maslak.
2011-04-28 Blind Guardian in Zagreb Boogaloo Club Croatia
Address: Ulica Grada Vukovara 68.
2011-04-29 Blind Guardian in Belgrade Skc Serbia
Address: ul. Kralja Milana 48.
2011-04-30 Blind Guardian in Sofia Hristo Botev Hall Bulgaria
Address: John Lennon Str..
2011-05-01 Blind Guardian in Bucharest Arenele Romane Romania
Address: Parcul Carol.
2011-05-06 Blind Guardian in Athens Fuzz Club Greece
Address: Λεωφόρος Βουλιαγμένης 22.
2011-05-07 Blind Guardian in Athens Fuzz Club Greece
Address: Λεωφόρος Βουλιαγμένης 22.
2011-05-08 Blind Guardian in Thessaloniki Prinicipal Club Greece
Address: 17 klm Thessalonikis – N. Moudanion, Neo Rysio.

Περισσότερα στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος:
First set of European tour dates in 2011 confirmed
Κριτική: Thousand Foot Krutch - Welcome to the Masquerade
Christian rock
  • Τίτλος: Welcome to the Masquerade
  • Καλλιτέχνης: Thousand Foot Krutch
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 8/9/2009
Αξιολόγηση: 85% 

Πολλά συγκροτήματα τείνουν να μεταβάλουν τον χαρακτήρα τους με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η διαδικασία είναι είτε φυσική (επειδή τον βαρέθηκαν), είτε τεχνητή (επειδή προτίμησαν την εμπορικότητα). Οι Thousand Foot Krutch είναι από τα ελάχιστα τα οποία από τις 4 φορές που άλλαξαν, οι 3 με άφησαν ικανοποιημένο. Συγκεκριμένα τώρα, η τελευταία θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μίξη όλων των προηγουμένων παραγωγών. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
α) Το σκληροπυρηνικό ραπ/η νέα μεταλλική, είδη με ρίζες στον προηγούμενο αιώνα (Set it Off, That's What People Do) που θυμίζουν Rage Against the Machine.
β) Τραγούδια τύπου "Phenomenon", ως ξεχωριστή κατηγορία (και πιο επιτυχημένη).
γ) Το πιο απαλό ροκ των δύο προγηουμένων δίσκων (The Art of Breaking, The Flame in All of Us).
Το πιο ευτυχές γεγονός είναι φυσικά ότι το αποτέλεσμα ήταν θετικό. Όχι μόνο κατάφεραν να δημιουργήσουν μια κυκλοφορία παρόμοια και ισάξια του κορυφαίου "Phenomenon", αλλά πρωτοτύπησαν, εισάγωντας στοιχεία από άλλες τους δουλειές επίσης. Επιπλέον, αρκετές φορές θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι εξερεύνησαν περιοχές ακόμα πιο "σκληρές" απ'ότι πριν (βλ. Fire it up). Ένας πιο μεταλλικός "Phenomenon" δηλαδή; Κάπως έτσι (αρκεί να μην γίνεται επαναλαμβανόμενος, όπως με το "Smack Down", το οποίο είναι επανεκτέλεση του "Rawkfist")! Μένει να ακούσετε το εναρκτήριο "The Invitation" για να αντιληφθείτε σε τι βαθμό έχει εξελιχθεί ο ήχος της κιθάρας του συγκροτήματος. Αν και οι μπαλλάντες κι η ποπ περιζώνουν όλον τον δίσκο, πάντα συνοδεύονται από εκρηκτικές στιγμές. Βέβαια, δεν γίνεται να παραληφθεί η αναφορά στους στίχους. Σε αντίθεση με άλλα συγκροτήματα (όπως Skillet και P.O.D.), τα οποία ούτως ή άλλως δεν πιάνουν μία μπροστά τους, ο προσδιορισμός της μουσικής τους ως "Χριστιανική" δεν υπάρχει μόνο για μόστρα. Και για να κλείσω, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις του καθενός, δεν μπορεί κανένας να αρνηθεί το ταλέντο των Καναδών... Εκπληκτικός δίσκος!

Fire it up: Από τα πιο "βαριά" κομμάτια των Thousand Foot Krutch. Ανεπανάληπτο...


E for Extinction: Αρχίζει χαλαρά, αλλά η ένταση κλιμακώνεται σταδιακά, ώσπου φτάνουμε στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του συγκροτήματος :D Γλυκός, βαρύς και σκοτεινός ήχος.


Bring me to Life: Επίσης απαλό κομμάτι, οι εναλλαγές όμως με την hard rock είναι συχνές.


Outta Control: Από τα καλύτερα των Thousand Foot Krutch, απλά (ειδικά στον τομέα των riffs)!


Τραγούδια δίσκου:
  1. "The Invitation (Intro)" - 0:59
  2. "Welcome To The Masquerade" - 3:41
  3. "Fire It Up" - 3:07
  4. "Bring Me to Life" - 3:36
  5. "E for Extinction" - 3:51
  6. "Watching Over Me" - 4:18
  7. "The Part That Hurts The Most (Is Me)" - 3:59
  8. "Scream" - 3:26
  9. "Look Away" -4:01
  10. "Forward Motion" - 3:54
  11. "Outta Control" - 3:27
  12. "Smack Down" - 3:21
  13. "Already Home" - 4:30
U2 - Μια μαγική βραδιά!

Μια υπέροχη βραδιά χάρισαν χτες το βράδυ στους θαυμαστές τους οι U2. Την καταπληκτική συναυλία παρακολούθησαν περίπου 70 χιλιάδες άτομα, κυρίως Έλληνες αλλά και ξένοι θαυμαστές του γνωστού συγκροτήματος. Παρ'ότι οι πόρτες για την συναυλία άνοιγαν στις 17:30, ωστόσω, αρκετοί θαυμαστές βρίσκονταν στον χώρο του ΟΑΚΑ αρκετές ώρες πριν από την συναυλία. Άλλοι πάλι, ήρθαν μετά τις 21:00 το βράδυ, δηλαδή μόλις μισή ώρα πριν βγει στην σκηνή το γνωστό συγκρότημα.

Βέβαια, οι τελευταίοι, έχασαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν και άλλα συμπαθητικά ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής, όπως τον Αβίβ Γκέφεν και τους Snow Patrol. Για να οω την αλήθεια, τον πρώτο δεν τον παρακολούθησα, αλλά οι Snow Patrol μου φάνηκαν αρκετά εντυπωσιακοί ως προς την μουσική σύνθεσή τους που θα μπορούσαμε να πούμε ότι μας θύμισε αρκετά τους U2. Το συγκρότημα, δήλωσε την αγάπη του για την Ελλάδα και την Αθήνα ενώ ο τραγουδιστής τους δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει τους U2 ''Γολιάθ''. Γύρω στις 21:00, η εμφάνιση των Snow Patrol φτάνει στο τέλος της- με αρκετά ενθουσιώδη χειροκροτήματα απ'το κοινό- και στην σκηνή ανεβαίνουν διάφοροι τεχνικοί για τις τελευταίες εργασίες πριν την μεγάλη συναυλία που θα άρχιζε στις 21:45. Στα 45 λεπτά που ακολουθούν το στάδιο γεμίζει ακόμα πιο ασφυκτικά από τους θαυμαστές του μεγάλου συγκροτήματος, ενώ η αρένα, στην οποία βρίσκονται οι πιο σκληροπυρηνικοί φαν, ζητωκραυγάζει και εμψυχώνει το συγκρότημα.

Η ώρα 21:40, όταν απ'το βάθος του Ολυμπιακού σταδίου αρχίζουν να προβάλλουν με γοργό βηματισμό οι συντελεστές του συγκροτήματος των U2. Πρώτος στην σειρά, με περισσότερη ενέργεια από ποτέ, ο Μπόνο, ο θρυλικός τραγουδιστής της μπάντας. Η ατμόσφαιρα στο στάδιο γίνεται ακόμα πιο ζεστή από τους θαυμαστές που έχουν σηκωθεί όρθιοι για να υποδεχτούν το συγκρότημα. Ο Μπόνο ανεβαίνει στην σκηνή και η συναυλί αρχίζει με το τραγούδι ''Beautiful Day''. Το κοινό δεν έκατσε στην θέση του (όσοι είχαν θέσεις δηλαδή, γιατί η αρένα ήταν όρθια) παρά μόνο σε λίγα σημεία. Ο Μπόνο εξέφρασε, στα Αγγλικά, την αγάπη του για την Ελλάδα και δεν παρέλειψε να μας θυμίσει ότι βρισκόμαστε στην ίδια οικονομική κατάσταση με την χώρα του, την Ιρλανδία. Έδωσε ονόματα αρχαίων θεών στους συντελεστές του συγκροτήματός του κρατώντας για τον εαυτό το όνομα του ''Μεγάλου Αλεξάνδρου''. Ύστερα, απευθύνθηκε και πάλι στους Έλληνες λέγοντας πως θα τα καταφέρουμε επειδή διαθέτουμε μυαλό και καρδιά. Δεν θέλετε να σας περιγράψω το τι έγινε μετά τις φιλελληνικές δηλώσεις του Μπόνο. Χειροκροτήματα, σφυρίγματα, ουρλιαχτά...

Το ιρλανδικό συγκρότημα τραγούδησε αρκετές γνωστές-παλιές και ξένες- όπως τα: ''Beautiful Day'', ''Elevation'', ''Magnificent'', ''Οne'' και άλλα. Στα περισσότερα τραγούδια τους, το κοινό ήταν όρθιο και χόρευε, τραγούδαγε και χειροκροτούσε το μεγάλο συγκρότημα. Ένα από τα πλέον συγκινητικά στιγμιότυπα της βραδιάς ήταν το μήνημα αγάπης που απέστειλε ο Μπόνο στην Άoυνγκ Σασούκι- μια γυναίκα από την Ασία που έχει καταδικαστεί σε θάνατο επειδή είχε εξωσυζυγική σχέση- αφιερώνοντάς της ένα ιρλανδικό νανούρισμα ενώ γυναίκες με φαναράκια φωτός στα χέρια πλημμύρισαν την σκηνή. Η καλύτερη δυναμική στιγμή της βραδιάς, πάλι, είναι προς το τέλος όταν ο Μπόνο τραγουδάει σε ένα μικρόφωνο που θυμίζει τιμόνι διαστημοπλοίου το οποίο με έναν ''μαγικό τρόπο'' γίνεται σαν κούνια έτσι ώστε για μερικές στιγμές ο γνωστός τραγουδιστής να ''πετάει'' πάνω απ'τα κεφάλια των θαυμαστών της αρένας.

Όπως και είσοδος, έτσι και η έξοδος του συγκροτήματος απ'την σκηνή ήταν φαντασμαγορική, ενώ εντυπωσιακά ειδικά εφέ έδιναν το κάτι παραπάνω στο ήδη εντυπωσιακό υπερθέαμα. Το κοινό χειροκρότησε για αρκετή ώρα τον Μπόνο και την παρέα του, οι οποίοι πάω στην σκηνή χειροκρότησαν το κοινό τους.

Το κοινό, γενικά, δεν είχε κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Ήταν από παιδιά ηλικίας 7 ετών, έφηβοι, ροκάδες, γκοθάδες, μεσήλικες ακόμα και υπερήλικες (ως 70 ετών). Άλλη μια απόδειξη ότι η ροκ μουσική αρέσει σε όλες τις ηλικίες... Προσωπικά, οι U2 μου αρέσουν διότι δεν είναι ούτε ακριβώς ποπ όυτε ακριβώς ροκ. Η μουσική τους δεν ταυτίζεται απόλυτα με κανένα απ'τα δύο μουσικά είδη. Έχουν θεσπίσει ένα καθαρά προσωπικό τους στυλ που τους κάνει αρεστούς στο ευρύ κοινό.


Πλεονεκτήματα
  1. Η εξαιρετική εμφάνιση των Snow Patrol, που κατάφεραν να ξεσηκώσουν τα πλήθη, μιας και έχουν και αυτοί τους δικούς τους θαυμαστές.
  2. Το φανταστικό σκηνικό, το οποίο προσδίδει μια μεγαλοπρέπεια και θυμίζει αρπακτικό πτηνό ή διαστημόπλοιο (ανάλογα με την φαντασία του καθενός).
  3. Το συγκρότημα των U2... Φαίνεται η ζωντάνια και η σπιρτάδα τους και ακόμα περισσότερο το πόσο δεμένοι είναι μεταξύ τους....Γιάυτό και εισπράττουν την αγάπη του κοινού.
  4. Τα εφέ.. Στα οποία το συγκρότημα χρωστάει πολλά αφού είναι άκρως εντυπωσιακά.


Μειονεκτήματα
  1. Η κακή τροφοδότηση του ήχου στο ΟΑΚΑ... Δεν μπορούσες να καταλάβεις σχεδόν καθόλου τα λόγια των τραγουδιών, παρά μόνο την μουσική τους (τουλάχιστον εκεί που καθόμουν εγώ).
  2. Οι θεατές που είχαν αγοράσει εισητήριο μικρότερης κατηγορίας έβλεπαν... την πλάτη του Μπόνο εκτός από 2-3 στιγμές (προσέχτε, στιγμές και όχι τραγούδια όπως έλεγε η εταιρεία των εισητηρίων) που γύρισε και προς το μέρος μας.. Το καλό ήταν ότι είδαμε καλύτερα την είσοδο και την έξοδο του συγκροτήματος.
  3. Η βρωμιά βρίσκεται παντού στο ΟΑΚΑ. Κάτω είναι γεμάτο σκουπίδια (εκτός του γηπέδου εννοώ) ενώ το καθίσματα είναι λερωμένα.
  4. Το τρικ των εταιρειών των εισητηρίων με σκοπό οι θεατές να αγοράζουν εισητήρια καλύτερης ζώνης (και άρα με περισσότερα ευρώ). Μέχρι και λίγες μέρες πριν την συναυλία λέγανε πως τα εισητήρια των 33 ευρώ΄είχαν εξαντληθεί. Παρ'όλα αυτά, την Παρασκευή το πρωί υπήρχαν σε διαθεσιμότητα αρκετά εισητήρια της παραπάνω κατηγορίας.

Π.Λ

Φωτογραφίες
Φαντασμαγορικά εφφέ.
Το σκηνικό και η αρένα.
Το πλήθος κατευθύνεται προς το στάδιο.
Άποψη του σκηνικού.
Οι τελευταίες εργασίες, πριν την μεγάλη συναυλία.
Ο Μπόνο κλέβει την παράσταση τραγουδώντας.

Και... παρακάτω, μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα βίντεο 15 λεπτών, με διάφορες στιγμές από την συναυλία:


*Η λήψη όλου του οπτικοακουστικού υλικού και η σύνταξη του άρθρου έγινε από το ιστολόγιο Kritiki GR

Ευχαριστώ θερμά για την βοήθεια.
Ετικέτες , 0 σχόλια | | edit post
Radiohead - Κατεβάστε δωρεάν συναυλία

Περισσότεροι από 50 θαυμαστές του συγκροτήματος οι οποίοι παρακολούθησαν την συναυλία στην Πράγα (23 Αυγούστου 2009), αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια δωρεάν ταινία.

Οι λήψεις, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι πολλές, πάρα πολλές.






DVD
Video: MPEG2 7.7 Mbps / Widescreen 16:9
Audio: Dolby Stereo 320 Kbps
PAL


Torrents






NTSC


Torrents








HD Quicktime (MOV)
File Size: 7.23 GB
Frame Size: 1280x720
Codec: H264 / Data Rate: 8.4 Mbps
Audio: 320kbps 44.1kHz


Torrents








MKV
File Size: 4.11 GB
Frame Size: 1280x720
Codec: H264 / Data Rate: 4800 kbps
Audio: 256kbps 44.1kHz


Torrents







iPad / Apple TV (MOV)
File Size: 3.45 GB
Frame Size: 1280x720
Codec: H264 / Data Rate: 4000 kbps
Audio: 160kbps 44.1kHz




AVI
File Size: 2.72 GB
Frame Size: 960x540
Codec: XVID / Data Rate: 3000 kbps
Audio: 160kbps 44.1kHz




iPod (MP4)
File Size: 1.36 GB
Frame Size: 640x360
Codec: H264 / Data Rate: 1600 kbps
Audio: 128kbps 44.1kHz




iPhone (MP4)
File Size: 968.36 MB
Frame Size: 480x270
Codec: H264 / Data Rate: 1100 kbps
Audio: 128kbps 44.1kHz









BLU-RAY
(coming soon)


Η επίσημη σελίδα.
Deftones - Βίντεο για το "Sextape"
Από την φετινή τους κυκλοφορία, "Diamond Eyes".


Deftones | Sextape from ZF FILMS on Vimeo.
Blind Guardian - Πιο ψηλά από ποτέ με τον "At the Egde of Time"
Μ'ένα ιδανικό ξεκίνημα, ο τελευταίος δίσκος των Γερμανών Blind Guardian σημείωσε τις περισσότερες πωλήσεις από κάθε άλλον του συγκροτήματος μέσα στην πρώτη εβδομάδα.

Συνολικά, έκανε 4500 πωλήσεις στην Αμερική, καταλήγοντας στην πρώτη θέση των Billboard Heatseekers και στην 108η των κορυφαίων 200 (Billboard Top 200). Επίσης, στον Καναδά βρίσκεται στην 18η θέση των Top Hard Music Albums (Κορυφαίων Δίσκων "Σκληρής" Μουσικής).

Τέλος, ο τραγουδιστής Hansi Kürsch προέβη σε μια ιδιαίτερα ευχάριστη δήλωση:
"Ακόμα είναι αρχή: Η αποστολή δεν έχει ολοκληρωθεί :) Δεν μπορώ να περιμένω να τραγουδήσω νέα κομμάτια μαζί σας. Οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα!"

Τα συμπεράσματα δικά σας!
Προσεχώς! U2 360 Tour στο ΟΑΚΑ - Κριτική
Με χαρά σας ανακοινώνουμε πως το φιλικό ιστολόγιο Kritiki GR θα βρίσκεται στο ΟΑΚΑ σήμερα, για να παρακολουθήσει την εμφάνιση των U2 στην χώρα μας.

Σε συνεργασία μαζί του, θα δημοσιευθεί αύριο εκτενές άρθρο, με παρουσίαση, ανάλυση και σχολιασμό της μεγάλης και πολυαναμενόμενης συναυλίας. Αποκλειστικά στα δύο ιστολόγια!
Κριτική: Apocalyptica - 7th Symphony
Cello metal
  • Τίτλος: 7th Symphony
  • Καλλιτέχνης: Apocalyptica
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 20/8/2010
Αξιολόγηση: 80% 

Γι'ακόμη μία φορά, οι Φινλανδοί φαίνονται έτοιμοι να ικανοποιήσουν το ευρύ κοινό τους με μια πολυδιάστατη παραγωγή. Για να ρίξουμε μια ματιά στα τρία βασικά σημεία:
α) Το βιολοντσέλο, το οποίο είναι το δυνατό σημείο των Apocalyptica.
β) Ο μεταλλικός ήχος, προερχόμενος από τις απαρχές του συγκροτήματος.
γ) Ο ραδιοφωνικός ροκ ήχος, με την πρόσκληση γνωστών καλλιτεχνών, κυρίως τραγουδιστών.
Στο παρελθόν είχαμε συμμετοχές όπως των Corey Taylor (Slipknot), Till Lindemann (Rammstein), Adamn Gontier (Three Days Grace), Cristina Scabbia (Lacuna Coil) κλπ. Αυτήν την φορά, υπάρχει χώρος για καινούργια ονόματα: Brent Smith (Shinedown), Lacey Mosley (Flyleaf), Gavin Rossdale (Bush),  Joe Duplantier (Gojira) και σταθερά ο Dave Lombardo, ντράμμερ των Slayer, αφήνει ο καθένας το στίγμα του, με την ξεχωριστή ταυτότητά του. Βέβαια, αν το δούμε από την άλλη πλευρά, το συγκρότημα φαίνεται να έχει κολλήσει κάπου, αδυνατώντας να πρωτοτυπήσει με επάρκεια στον εαυτό του. Μάλλον, οι Apocalyptica ξέχασαν πως έγιναν διάσημοι παίζοντας κομμάτια των Metallica, χωρίς να είναι απαραίτητο ένα κάρο επιπλέον τραγουδιστών. Ξέρω, αλλιώς δεν θα καταφέρουν ν'ανέβουν στην κατάταξη του Billboard, όμως αν δεν πάρουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν, η έμπνευση φοβάμαι πως θα εξαντληθεί και θα καταλήξουν γραφικοί. Ωστόσο, τα τραγούδια με φωνητικά είναι μειωμένα σε σχέση με τον "Worlds Collide", και ταιριάζουν με την ατμόσφαιρα του δίσκου, ενώ η εναλλαγή μεταξύ των διαφόρων ειδών συμβάλλει σ'ένα τελικό αποτέλεσμα το οποίο ακούγεται απολύτως ευχάριστα. Γενικά, ο "7th Symphony" θα μείνει ευτυχώς στην ιστορία ως μία ακόμα εξαίσια παραγωγή, χωρίς ψεγάδια, γεμάτη από λαμπρότητα. Κι αυτό χάριν στην ευφυΐα και τις ικανότητες των Apocalyptica.

Broken Pieces: Ναι και μια καινοτομία! Γυναικεία φωνητικά (της Lacey), τα οποία παραδόξως δένουν άψογα με την μουσική. Ακόμη πιο περίεργος μάλιστα είναι ο τρόπος με τον οποίον ξεκινάει το τραγούδι!

Not Strong Enough: Αν πρέπει να αναφερθούμε σε κομμάτια με παρουσία φωνητικών, αυτό δεν γίνεται να λείπει επίσης. Ο Brent Smith έχει αποδείξει πολλές φορές πόσο ταλέντο τον διακατέχει...


At the Gates of Manala: Εφτάλεπτο ορχηστρικό κομμάτι, το οποίο ανοίγει με τον επικότερο τρόπο τον όλο δίσκο.


End of me: Το γνωστό συναισθηματικό μονό του δίσκου, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στις αρχές Αυγούστου. Συνοδεύεται και από μουσικό βίντεο.



Τραγούδια δίσκου:
  1. "At the Gates of Manala" Perttu Kivilaakso, Paavo Lötjönen, Mikko Sirén, Eicca Toppinen 7:03
  2. "End of Me" (ft. Gavin Rossdale of Bush) Johnny Andrews, Gavin Rossdale, Toppinen 3:29
  3. "Not Strong Enough" (ft. Brent Smith of Shinedown) Diane Warren 3:36
  4. "2010" (ft. Dave Lombardo of Slayer) Kivilaakso, Lombardo, Lötjönen, Sirén 4:32
  5. "Beautiful" Kivilaakso 2:19
  6. "Broken Pieces" (ft. Lacey Mosley of Flyleaf) Fiora Cutler, Guy Sigsworth, Toppinen 3:55
  7. "On the Rooftop with Quasimodo" Sirén 5:00
  8. "Bring Them to Light" (ft. Joe Duplantier of Gojira) Duplantier, Sirén, Toppinen 4:42
  9. "Sacra" Sirén, Toppinen 4:22
  10. "Rage of Poseidon" Kivilaakso, Lötjönen, Sirén, Toppinen 8:49

Παλιό περιεχόμενο (έως 09/2010)


Εμπρός, μην περιμένετε, αναζητήστε!
Δισκοκριτικές, τραγούδια, αφιερώματα, βιογραφικά, σας περιμένουν!